Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. decyzją z dnia 16 grudnia 1999 r. (...) działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawa budowlanego /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa w wyniku dokonanego zgłoszenia przez Tadeusza i Heleny W. w sprawie samowolnie zrealizowanych robót budowlanych związanych z utwardzeniem dojazdu do budynków mieszkalnych posadowionych na działkach nr 2464 i 2462 - nakazał Zygmuntowi K. i Bolesławowi K. w terminie do 1 marca 2000 r. przedłożenia orzeczenia technicznego o prawidłowości wykonanych robót budowlanych polegających na wybrukowaniu dojścia i dojazdu do budynków mieszkalnych posadowionych na działkach nr 2464 i nr 2462 w R. przy ul. W. i zrealizowanego na części działek nr 2463/1 i 2463/2 okrawężnika stanowiącego dojazd i dojście do działek nr 2464 i nr 2462.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił, iż postępowanie dowodowe wykazało, że zobowiązani wykonali roboty budowlane polegające na utwardzeniu kostką brukową dojazdu - dojścia do budynków mieszkalnych położonych na działkach 2464 i 2462 i wybrukowania tzw. okrawężnika na obrzeżu działek nr 2463/1 i 2463/2, który stanowi dojazd do działek 2464 i 2462 w odległości 0,6 m od granicy z działką nr 2465 o szerokości 2,2 m. Zostało uznane, że zakres wykonywanych robót mieści się w definicji robót budowlanych o jakich mowa w art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawa budowlanego, zatem zgodnie z normą prawną wyrażoną w art. 28 tegoż prawa można je było rozpocząć dopiero po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono natomiast, że udzielone pozwolenie na budowę domu mieszkalnego Bolesławowi K. obejmuje jedynie zezwolenie na prowadzenie robót budowlanych na działce nr 2462/ dawna 308/, natomiast nie obejmuje robót budowlanych na działkach nr 2463/1 i 2464. Te ustalenia dały podstawę do zobowiązania inwestorów przedłożenia odpowiednich dokumentów w celu zalegalizowania wykonanych robót budowlanych na które to roboty zobowiązani nie wykazali wymaganego prawem pozwolenia budowlanego.
W odwołaniu do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. Tadeusz i Helena W. nie sprecyzowali kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji wyjaśnili, że nie wnosili oni o sprawdzenia robót budowlanych związanych z utwardzeniem kostką brukową wjazdu na działkach nr 2462 i 2463/1 stanowiące własność Bolesława K., natomiast domagali się sprawdzenia legalności w budowie tarasu na działce nr 2464 oraz odstępstw dokonanych w budowie domu mieszkalnego od uzyskanego pozwolenia przez Zygmunta K. i zastosowania takich samych kryteriów prawa budowlanego jakie były zastosowane w stosunku do nich przy odmowie zezwolenia na wybudowanie garażu.
W wyniku odwołania P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. decyzją z dnia 8 marca 2000 r. (...) - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i jednocześnie ustalił nowy termin do przedłożenia orzeczenia technicznego zakreślając termin do 30 września 2000 r., w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazał przepis art. 51 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawa budowlanego /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, oraz art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa. W uzasadnieniu orzeczenia przytoczył, że postępowanie przed organem I instancji wykazało że roboty budowlane były prowadzone w kwietniu 1999 r. a więc w okresie, kiedy ustawodawca dopuścił przy wykonywaniu remontu stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym /art. 3 pkt 8 prawa budowlanego/. Prowadzenie robót budowlanych polegające na utwardzeniu kostką brukową istniejącego przejazdu należało potraktować jako remont i zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego takie roboty remontowe winny być poprzedzone uzyskaniem przez inwestorów decyzji o pozwoleniu na budowę. Uwzględniając fakt, iż roboty remontowe polegające na wybrukowaniu przejazdu zostały ukończone przed wydaniem decyzji zdaniem organu odwoławczego nakaz wykonania przez rzeczoznawcę orzeczenia technicznego o prawidłowości ich wykonania jest wystarczający do ich zalegalizowania. Pozostałe natomiast zarzuty podniesione w odwołaniu, według organu odwoławczego wykraczają poza zakres prowadzonej sprawy, dlatego też organ pozostawił je bez rozpoznania.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący Helena i Tadeusz W. nie sprecyzowali kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji, powtórzyli argumentację jak w odwołaniu a nadto dodali, że Zygmunt K. wszelkie roboty budowlane wykonuje w sposób samowolny i tego rodzaju jego działanie jest tolerowane przez organy nadzoru budowlanego, gdy tymczasem skarżący chcieli sobie wybudować garaż i na wybudowanie jego nie uzyskali pozwolenia od tego samego organu. Opisali spór istniejący pomiędzy działką nr 2464 i nr 2465 jak również kolejną samowolę budowlaną w budowie tarasu przez Zygmunta K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w zaskarżonej decyzji.
W replice na zarzuty złożone w skardze organ wyjaśnił, że wprawdzie skarżący nie wnosili o sprawdzenie legalizacji robót budowlanych wykonanych przez Bolesława K., niemniej jednak ponieważ część spornego dojazdu jest zlokalizowana na działce Bolesława K., dlatego też został wezwany do udziału w niniejszej sprawie w charakterze strony tegoż postępowania. Co się tyczy przedmiotu sprawy tj. legalizacji utwardzenia dojazdu do posesji ww. wyjaśnienia wymaga, że postępowanie wykazało, że wykonanie robót budowlanych polegało na utwardzeniu już istniejącego dojazdu do działek siedliskowych. Roboty te zostały zakwalifikowane jako remont a nie jak skarżący domagali się zakwalifikowania ich cyt. "jako samowola budowlana w budowie nowego obiektu budowlanego".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga skarżących jest nie uzasadniona.
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sprawuje wymiar sprawiedliwości przez sądową kontrolę wykonywania administracji publicznej na zasadach ustalonych w niniejszej ustawie.
Zakres sądowej kontroli decyzji administracyjnych z mocy art. 21 cytowanej ustawy sprowadza się do zbadanie jej pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Oznacza to, że decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik /art. 22 ust. 2 ustawy o NSA/.
Przechodząc do kontroli zaskarżonego orzeczenia wyjaśnienia wymaga, że kwalifikacja przedmiotu sprawy zdaniem Sądu została prawidłowo dokonana przez organy orzekające w sprawie stwierdzające iż roboty budowlane wykonane przez Zygmunta i Bolesława K. polegały na remoncie. Zostało bowiem ustalone, że roboty budowlane zostały wykonane w kwietniu 1999 r. i polegały na utwardzeniu kostką brukową już istniejącego przejazdu - wjazdu do budynków mieszkalnych położonych na działkach nr 2464 i wybrukowaniu okrawężnika na obrzeżu działek nr 2463/1 i 2463/2. Pozwolenie budowlane natomiast na budowę domu mieszkalnego obejmowało również roboty budowlane ale tylko na działce nr 2464 /dawna 308/ natomiast nie obejmowało ono robót budowlanych na działkach nr 2463/1 i 2463/2. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zwane dalej prawem budowlanym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robot budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, z wyjątkiem obiektów zabytkowych, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu i instalacji gazowej albo zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej lub powodzią, a także nie wpływa na zmianę wyglądu w odniesieniu od otaczającej zabudowy na terenie miast.
Postępowanie dowodowe natomiast wykazało, iż w niniejszej sprawie roboty budowlane polegały na wybrukowaniu dojścia - dojazdu na działkach 2463/1 i 2463/2 i wymianie konstrukcji nawierzchni /wylano nową podbudowę z betonu pod kostkę/. Roboty budowlane wyżej opisane zostały prawidłowo zakwalifikowane jako remont /art. 3 pkt 8 prawa budowlanego/, lecz z uwagi na zmianę konstrukcji /wylewka z betonu pod kostkę/ tego rodzaju roboty budowlane zgodnie z treścią art. 28 prawa budowlanego wymagały pozwolenia na budowę. Brak wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje, konieczność legalizacji tych robót budowlanych tj. doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Z treści pism skarżących znajdujących się w aktach sprawy należy wnioskować, że skarżących satysfakcjonowałaby decyzja o nakazie rozbiórki wykonanych robót budowlanych. Wyjaśnienia zatem wymaga, że nakaz rozbiórki reguluje treść art. 48 prawa budowlanego.
Przepis ten dotyczy wyłącznie obiektów, których budowa wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bez względu na to czy obiekt ten został już wybudowany, czy budowa jest w toku. Nie stosuje się go natomiast do robót budowlanych polegających na remoncie. Do tego rodzaju robót budowlanych zakwalifikowanych prawidłowo w niniejszej sprawie jako remont tj. wymiana już istniejącego dojazdu - wjazdu przez utwardzenie go kostką brukową wykonanych bez wymaganego prawem pozwolenia mają zastosowanie przepisy 50 i art. 51 prawa budowlanego.
Zatem zobowiązanie inwestorów do przedłożenia orzeczenia technicznego sporządzonego przez uprawniona osobę o prawidłowości wykonanych robót budowlanych odpowiada dyspozycji art. 51 ust. 4 prawa budowlanego a tym samym zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podniesione zarzuty przez skarżących w kwestii samowoli budowlanej w budowie tarasu przez Bolesława K., sporu granicznego pomiędzy działkami nr 2264 i nr 2465 wychodzą poza zakres tego postępowania, a zatem są nieskuteczne.
W tej sytuacji skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie skargę jako nieuzasadnioną Sąd oddalił stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 3678 ze zm./.