Postanowienie WSA w Rzeszowie z 19 kwietnia 2005 r., SA/Rz 976/03

Sąd

SA/Rz 976/03 P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie

Rozpoznanie

w dniu 19 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi B. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - postanawia - odrzucić skargę.

Skład

Przewodniczący Asesor WSA Magdalena Józefczyk

Uzasadnienie

K. i B. G. wspólnie złożyli skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2003r. nr [...], mocą której została utrzymana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Powiatowego z dnia [...] marca 2003r. znak: [...] w przedmiocie nakazania K. G. rozbiórki szopy konstrukcji drewnianej usytuowanej w odległości 0,57m od budynku gospodarczego na działce sąsiedniej zlokalizowanej na działce nr 223/2 położonej w miejscowości D. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący B. G. nie był stroną zaskarżonej decyzji, gdyż wszczęte postępowanie odwoławcze wniesionym wspólnie z żoną K. G. odwołaniem w stosunku do B. G. zostało umorzone decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną również [...] maja 2003r. i o tym samym numerze sprawy. Organ wykazał, że B. G. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, bowiem właścicielką nieruchomości na której znajduje się kwestionowany obiekt budowlany jest K. G. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącej obydwu wyżej wymienionych decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skarżący nie zgodził się z argumentacją organu, że w postępowaniu o nakazanie rozbiórki szopy nie jest stroną postępowania, gdyż przeczy temu fakt prowadzenia wspólnie z K. G. gospodarstwa domowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone (a do takich należy niniejsza sprawa), podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie '-sąd$ administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwana dalej w skrócie P.p.s.a.) W sprawach tych stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.

Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25.07. 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Jej zakres wyznacza przepis art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 50 p.p.s.a uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator. Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesu prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W przepisie tym została określona legitymacja skargowa, czyli prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, która oparta jest na istnieniu interesu prawnego. W przepisie tym zostały ponadto wymienione podmioty, którym przysługuje prawo niesienia skargi mimo braku istnienia interesu prawnego (prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich).

Kryterium interesu prawnego, na którym została oparta ta legitymacja ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (wyrok NSA z 3.06.1996r. II SA 74/96 ONSA 1997/2/89). Pojęcie interesu prawnego należy ujmować w kategoriach obiektywnych, co prowadzi do wniosku, że interes ten istnieje wtedy, kiedy można wskazać konkretny przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa i obowiązki.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, mocą której została utrzymana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z OOOr. nr 106, poz. 1126 ze zm.) K. G., jako właścicielce nieruchomości, na której znajduje się sporny obiekt. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że właścicielką działki nr 223/2 położonej w miejscowości D. jest wyłącznie K. G. Na podstawie akt administracyjnych Sąd stwierdził również, że skarżący B. G. nie był stroną w toczącym się postępowaniu, a adresatem wszystkich zapadłych w sprawie rozstrzygnięć była skarżąca K. G. Sąd nie podzielił argumentacji skargi o istnieniu interesu prawnego na podstawie wskazanego przez skarżącego faktu wspólnego gospodarowania z K. G. Jest to w istocie kategoria interesu faktycznego. Nie kwestionując znaczenia tego interesu w życiu codziennym skarżącego, nie stwarza ona jednak podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W tej sytuacji Sąd stwierdził, że wnoszący skargę B. G. nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektowa nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a skargę odrzucił.