Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.
Z literalnego brzmienia powyższego unormowania wynika, iż co do zasady tylko koszty rzeczywiście poniesione mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Rzeczywiście poniesione koszty są zaś podstawą do ustalenia dochodu podlegającego opodatkowaniu.
Z mocy art. 16 ust. 1 pkt 27 ustawy o podatku dochodowym utworzone przez podmioty gospodarcze rezerwy, inne niż wymienione w punkcie 26 powołanego przepisu, jeżeli obowiązek ich tworzenia w ciężar kosztów nie wynika z odrębnych ustaw, nie stanowią kosztów uzyskania przychodu. Strona skarżąca ma rację podnosząc, iż stosownie do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości /Dz.U. nr 10 poz. 35 ze zm./ ma ona wręcz obowiązek do zapewnienia współmierności przychodów i kosztów własnych ich osiągnięcia oraz realnej wysokości wyniku finansowego, wyodrębnić i zaliczyć do aktywów lub pasywów koszty i przychody przyszłych okresów, a także tworzyć i zaliczać do strat nadzwyczajnych rezerwy w wysokości przewidzianego ryzyka gospodarczego - par. 2 ust. 2 pkt 7. Jednakże powyższy akt prawny dotyczy zasad prowadzenia rachunkowości w określonych podmiotach gospodarczych.
Nie może on zatem stanowić podstawy do klasyfikowania określonych wydatków jako kosztów uzyskania przychodu. W tym zakresie wiążące są jedynie przepisy powoływanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodzić się zatem należy, że nie są kosztem uzyskania przychodów rezerwy tworzone na podstawie innych przepisów /np. rozporządzeń, zarządzeń czy uchwał/, a w rozpatrywanej sprawie również rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości także wówczas, gdy zasady rachunkowości dopuszczają ich tworzenie.
Poniesiony przez Spółkę wydatek w kwocie 8.459,32 zł stanowiący opłatę za gospodarcze korzystanie ze środowiska wynikający z decyzji Urzędu Wojewódzkiego, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako poniesiona w celu osiągnięcia przychodu stanowi koszt uzyskania przychodu w roku 1993 r. i wyłącznie kwota 8.459,32 zł może być zarachowana jako koszt uzyskania przychodu. Faktem jest iż decyzję Urzędu Wojewódzkiego Spółka otrzymała w marcu 1994 r. niemniej możliwe było jej uwzględnienie w zeznaniu rocznym wstępnym lub ostatecznym za 1993 r.
Zaskarżona decyzja nie narusza prawa i z tej przyczyny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skarga podlega oddaleniu.