Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. numer [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na S. M. "[...]" w grzywnę w wysokości [...].- zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. numer. [...]. Na powyższe postanowienie S. wniosła zażalenie. Wnosząc o uchylenie przedmiotowego zażalenia S. zarzuciła naruszenie art.15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto podniosła, że wydając postanowienie organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, a koszty wykonania obowiązku są niewspółmierne do możliwości S. i obciążą one wszystkich jej członków.
Ponadto S. podniosła, że uczyniła wszystko by wywiązać się z obowiązku nałożonego na nią decyzją z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. numer [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając, że zostało ono wydane w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., a prawidłowość wydanej decyzji nie jest przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego. Organ uznał również, że nie nastąpiło naruszenie art.15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji gdyż organ egzekucyjny przesłał zobowiązanej pisemne upomnienie z dnia [...] r. Ustalona wysokość grzywny jest zgodna z przepisem art.121 ww. ustawy, a zatem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez S. M. "[...]" w S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy podtrzymując argumenty podniesione uprzednio w zażaleniu.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi gdyż strona nie podniosła nowych dowodów i argumentów, nie znanych organowi przed wydaniem zaskarżonego postanowienia.
Na rozprawie w dniu [...] r. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podnosząc, iż grzywna w celu przymuszenia w kwocie [...],- zł przekracza możliwości finansowe S., gdyż ta jest zadłużona. Podniósł także zarzut niewspółmierności zastosowanego środka w stosunku do okoliczności sprawy i możliwości Spółdzielni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje:
Z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny. Sprawy, w których skargi zostały wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy i postępowanie nie zostało zakończone, na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271, Nr 240, poz.2052), podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
gygn.akt SA/Sz 2018/02
Rozważając kwestię charakteru prawnego egzekwowanego obowiązku, sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest nakaz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i wykonanie tego nakazu zaliczyć należy do obowiązku o charakterze niepieniężnym.
Wobec powyższego brak jest podstaw do podważenia zgodności z prawem zastosowanego środka egzekucyjnego. Postanowienie organu I instancji o nałożeniu grzywny wydane zostało przez właściwy organ, we właściwym trybie z zachowaniem ich wymogów z art. 122 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu i 1 egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 r. Nr 36, poz.161 z póżn.zm.). Natomiast przyczynę uwzględnienia skargi i w konsekwencji uchylenia zaskarżonego postanowienia stanowi fakt, iż organ II instancji w kwestii nałożenia grzywny i jej wysokości wypowiedział się lakonicznie, ograniczając się do stwierdzenia,. ze "ustalona wysokość jest zgodna z przepisem art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji".
W ocenie Sądu stwierdzenie, że nałożona grzywna jest zgodna z art. 121 ustawy,; nie stanowi wszechstronnego wyjaśnienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia, do czego zobligowany jest organ II instancji z mocy art. 107 § 1 Kpa. Należy zauważyć, iż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 121 § 2 określa maksymalną wysokość grzywny w celu przymuszenia, a nie precyzuje dolnej granicy tego środka egzekucyjnego. Wysokość nałożonej grzywny w celu przymuszenia nie może zatem być oderwana od realiów konkretnej sprawy. Brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia czym kierował się organ, uznając za celowe wymierzenie jej w kwocie [...],- zł, bez odniesienia się do argumentacji strony wskazującej na systematyczne podejmowanie działań zmierzających do wyciszenia dźwigu - a więc podejmowanie działań zmierzających do wykonania nałożonego obowiązku, stanowi zarówno naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kpa, jak i art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem wskazuje na dowolność organu w ocenie dolegliwości zastosowanego środka egzekucyjnego.
Tymczasem z ogólnej zasady stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego, sformułowanej w art. 7 § 2 powyższej ustawy, wynika, że w sytuacji, gdy ustawodawca pozostawił organowi w pewnych granicach możliwość swobody co do wysokości grzywny nakładanej w celu przymuszenia powinnością organu jest odpowiednie jej wyważenie, stosownie do okoliczności konkretnej sprawy. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), orzekł jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art.209 w zw. z art.200, 205 powołanej powyżej ustawy.