Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny uznał co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ podatnicy zobowiązani są do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie wysokości dochodu /straty/, podstawy opodatkowania i należnego podatku, gdy zaś ustalenie dochodu /straty/ w oparciu o ewidencję rachunkową nie jest możliwe, dochody /stratę/ ustala się w drodze oszacowania /ust. 2 art. 9/. Odrębne przepisy, do jakich odsyła ww. przepis ustawowy zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Finansów z 15.01.1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości /Dz.U. nr 10 poz. 35 ze zm./. Zgodnie z przepisami tego rozporządzenia, podstawę zapisów w księgach rachunkowych stanowi dokument /dowód księgowy/ stwierdzający fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z rzeczywistym jej przebiegiem.
Ze zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że Spółka zaksięgowała w ciężar kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych wydatki dotyczące rozliczenia kosztów użytkowania samochodów prywatnych dla celów służbowych /delegacje i ryczałty za przejazdy lokalne/ bez ich prawidłowego udokumentowania. Koszty te zarachowano na podstawie odręcznych notatek /zapisków/, które nie spełniają wymogów określonych w przepisach par. 7 i par. 8 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości, przeto nie uznanie ich przez organ podatkowy za wiarygodny dowód poniesienia wydatków /przeprowadzenia operacji gospodarczych/ nie sposób uznać za niezgodne z wyżej powołanym przepisem art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organy podatkowe zasad postępowania określonych w przepisach art. 7-9 Kpa uznać należy za nietrafne i pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia.
Okoliczność, że w toku kontroli podatkowej w 1994 r. sporządzone zostały, w oparciu o wcześniejsze zapiski /odręczne notatki/ odpowiednie dokumenty /dowody księgowe/ dotyczące zdarzeń gospodarczych 1993 r., nie uzasadnia oparcia ustaleń co do podstawy opodatkowania na wadliwie prowadzonej ewidencji. Dla oceny wartości dowodowej prowadzonej ewidencji rachunkowej bez znaczenia pozostają też przyczyny, dla których ewidencja ta prowadzona była niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości, w szczególności, gdy przyczyny te nie miały charakteru nadzwyczajnych zdarzeń losowych i wywołane były czynnikami, na które skarżąca Spółka miała niewątpliwy wpływ.
Uznając przeto, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego, ani też nie uchybia przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej /art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/.