Wyrok WSA w Szczecinie z 4 lutego 2004 r., SA/Sz 2944/01

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 4 lutego 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi C.B. na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego o d d a l a skargę

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA M. Włodarczak-Siuda (spr.), Sędziowie NSA B. Gebel, A. Windak
K. Chudy protokolant

Uzasadnienie

Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania C. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ I instancji wydał na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ decyzję nakazującą C.B. rozbiórkę piętrowego budynku wybudowanego na terenie PZW Kolejarz przy ul. M. w S. po stwierdzeniu, że C.B. w 2000r. w miejsce starego hangaru zbudowanego z płyt supremy i desek wybudował nowy obiekt tj. budynek murowany piętrowy bez pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od tej decyzji C.B. podniósł, że traktował wykonane roboty jako remont. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji "z jednoczesnym wdrożeniem przewidzianej prawem procedury uzyskania pozwolenia na budowę".

Organ odwoławczy uznał, że argumenty skrzącego nie mogą zostać uwzględnione.

Zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i 30. Wykonanie robót budowlanych zarówno bez pozwolenia na budowę jak i zgłoszenia właściwemu organowi stanowi samowolę budowlaną, związku z którą w art. 48 przewidziano sankcję w postaci nakazu rozbiórki. Procedura o którą wnosi skarżący nie zmierza w istocie do uzyskania pozwolenia na budowę lecz po spełnieniu określonych czynności doprowadza wykonane roboty do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, w którym stwierdzono samowolę. Dotyczy ona jedynie przypadków innych niż określone w art. 48 i nie jest możliwa w przypadku wybudowania obiektu budowlanego lub jego części, a więc w przedmiotowej sprawie.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego C.B. podniósł, że przedmiotowy obiekt znajduje się na terenie, którego właścicielem jest PZW Kolejarz. Jako użytkownik tego obiektu dokonał niezbędnego ze względu na zagrożenie przed zawaleniem – remontu starego obiektu. Zamiar przeprowadzenia remontu zgłosił właścicielowi nieruchomości. Nie wiedział o konieczności posiadania pozwolenia na budowę i prace wykonywał w dobrej wierze. Na rozprawie w dniu 4 lutego 2004r. przedłożył pismo dotyczące wyrażenia zgody przez właściciela nieruchomości na gruntowną przebudowę domku.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też norm proceduralnych w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/.

Podstawą materilanoprawną decyzji jest art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz.1126 ze zm./, zwanej dalej prawem budowlanym. Przepis ten stanowi, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też realizowanego pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

W niniejszej sprawie zostało ustalone, że skarżący w miejsce starego hangaru, zniszczonego ze względu na zjawisko tzw. cofki wybudował nowy piętrowy budynek.

Nietrafny jest pogląd skarżącego, że przeprowadzał on jedynie remont, który nie wymaga pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego remont jest wykonywaniem w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji. Natomiast przez budowę należy rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego /art.3 pkt 6 Prawa b budowlanego/. W rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego roboty budowlane to między innymi budowa obiektu budowlanego.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżący prowadził roboty budowlane, co zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wymaga pozwolenia na budowę.

Ustalenie, w sposób nie budzący zastrzeżeń, wykonania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia musiało prowadzić do nakazania rozbiórki obiektu. Prawo budowlane w sposób rygorystyczny traktuje wypadku tzw. samowoli budowlanej i wymaga bezwzględnie, w wypadku jej stwierdzenia, usunięcia skutków sprzecznych z prawem budowlanym działań.

Okoliczności podniesione w skardze dotyczące zgody właściciela nieruchomości na wybudowanie obiektu jak również motywy, którymi się kierował skarżący przystępując do budowy obiektu, nie mają w sprawie znaczenia, bo są to okoliczności pozaprawne. Również podnoszona przez skarżącego kwestia nieświadomości prawnej dotyczącej obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie ma żadnego znaczenia przy badaniu prawidłowości działania organów administracji. Ustawa Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w przypadku samowoli budowlanej nie przewiduje jakichkolwiek okoliczności mogących złagodzić skutki prawne z nią związane.

W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 cytowanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/.

/-/A.Windak /-/M.Włodarczak-Siuda /-/B.Gebel