Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy na wniosek I. i J. G. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego E.P.
Decyzją z [...] r. znak [...] Burmistrz na podstawie art.145 i 151 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r. numer[...]. Równocześnie zobowiązał inwestora do "przeprojektowania wejścia do budynku w sposób zgodny z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Od decyzji tej odwołali się I. i J. G. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. numer [...] zaskarżoną decyzję w całości i uchylił decyzję numer [...] Burmitrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą E. P. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego o pow. [...] m 2 na działce nr [...] w X oraz odmówił zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] w X. Na powyższą decyzję E. i R. P. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie.
Skarżący przedstawili swoje stanowisko w sprawie dokonywanej rozbudowy, a także podnieśli, iż zaskarżona decyzja zawiera szereg błędów wskazujących na niechlujstwo urzędnicze, a także na nieznajomość faktów.
Ponadto skarżący zwrócili uwagę na fakt, że nie brali udziału w podejmowanych decyzjach, przez co naruszone zostało ich konstytucyjne prawo do dysponowania własnością.
W zaskarżonej decyzji nie uwzględniono ich oczywistych racji, nie dopuszczono do zastosowania jakichkolwiek okoliczności " łagodzących", co doprowadziło do naruszenia zasady "uwzględnienia słusznego interesu strony (art. 7 Kpa).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi przyznał rację skarżącym co do faktu wystąpienia pomyłek w zaskarżonej decyzji, równocześnie informując o fakcie wydania przez Wojewodę postanowienia z dnia [...] r. numer [...] prostującego oczywiste omyłki w zaskarżonej decyzji.
Z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Sprawy, w których skargi zostały wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie i postępowanie nie zostało zakończone, na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271, Nr 240, poz.2052), podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art.138 § 1 pkt 2 Kpa, art.151 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz.1126).
Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Art.151 Kodeksu postępowania administracyjnego wymienia rodzaje decyzji kończących wznowione postępowanie. Postępowanie wznowione może zakończyć się decyzją o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej - gdy organ stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1 albo decyzją uchylającą decyzję dotychczasową - gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1 - i rozstrzygającą na nowo co do istoty sprawy. Zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji, uznały, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art.145 § 1 pkt 4 Kpa, bowiem I. i J. G. bez własnej winy, nie brali udziału w postępowaniu zatwierdzającym projekt budowlany i zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę numer [...] z dnia [...] r. Faktu tego nie kwestionują również skarżący, winą za powyższe obarczając urzędników.
Tak więc postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o pozwoleniu na budową było dotknięte wadliwością. W tej sytuacji organy administracji zobowiązane były do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną.
Organ I instancji zakończył postępowanie w niniejszej sprawie wydaniem decyzji na podstawie art.146 Kpa, stwierdzając, iż nie uchyla decyzji, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Zastosowanie tej przesłanki może nastąpić tylko wówczas gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej (do czego zobowiązuje go art.149 § 2 Kpa) w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji ostatecznej. Taka sytuacja nie miała miejsca w decyzji Burmistrza znak [...] odmawiającej uchylenia decyzji własnej nr [..] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę, gdyż równocześnie w tej decyzji zobowiązano inwestora do przeprojektowania wejścia do budynku. Takie sformułowanie potwierdza, iż organ I instancji dopatrzył się nieprawidłowości w zatwierdzonym projekcie i wydanym pozwoleniu na budowę.
W świetle powyższego decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art.146 § 2 Kpa. Organ odwoławczy w tej sytuacji prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję w całości i następnie przystąpił do merytorycznego rozpoznania sprawy. Rozpoznanie to skutkowało uchyleniem decyzji zatwierdzającej projekt i wydającej pozwolenie na budowę, a po stwierdzeniu, że:
- - projekt zagospodarowania działki nie spełnia wymagań decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - projektowany budynek przekracza nieprzekraczalną linię zabudowy, projekt nie posiada uzgodnień wynikających z decyzji o wzizt (pkt 4),
- - projekt zagospodarowania działki jest niezgodny z przepisami § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.140),
- - brak jest uzgodnień z Sanepidem lub rzeczoznawcą do spraw sanitarnych,
- - projekt budowlany jest niekompletny - brak rozwiązań zasadniczych elementów wyposażenia w szczególności instalacji sanitarnych, wodno-kanalizacyjnych, elektrycznych, grzewczych, a także sposobu powiązania obiektu z sieciami zewnętrznymi - co narusza przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 140, poz.906); także odmową zatwierdzenia wadliwego projektu i wydania pozwolenia na budowę.
Zaskarżona decyzja w tym zakresie została wydana na podstawie art.35 Prawa budowlanego, zgodnie z którym to przepisem, przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i o pozwolenia na budowę, organ zobowiązany jest sprawdzić między innymi zgodność projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i z przepisami techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych uzgodnień i opinii. W razie stwierdzenia nieprawidłowości i braków w tym zakresie, organ odmawia zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Sąd podziela stanowisko organu odnośnie wad projektu i niekompletności dokumentacji projektowej.
Zarzut skarżących dotyczący nie brania przez nich udziału w wydawanych decyzjach nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy. Skarżący byli poinformowani o przeprowadzaniu dowodów z dokumentów i w dniu [...] r. R. P. uczestniczył w przesłuchaniu strony. Miał więc możliwość wypowiedzenia się zarówno co do dokumentów jak i oświadczeń I. i J. G. Ponieważ postępowanie obu organów prowadzone było w oparciu o dokumenty przedstawione przez E. P. wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę, dokumenty te były znane skarżącym i uchybienie formalne polegające na nie zawiadomieniu skarżących o zebraniu dowodów i materiałów niezbędnych do wydania decyzji oraz zgłoszonych żądaniach (art.10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), nie miało wpływu na wynik sprawy.
Należy także zauważyć, że zgodnie z art.7 Kodeksu postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, stąd uwzględnienie słusznego interesu strony jest możliwe tylko gdy pozostaje on w zgodzie z obowiązującym prawem.
W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa i dlatego też, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), orzekł jak w sentencji.