Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 sierpnia 1999 r. (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie S., działając na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w zw. z art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229/ oraz art. 104 Kpa - nakazał Z. K. usunięcie budynku gospodarczego /kontenera/, usytuowanego na działce nr geodezyjny (...) obręb C., gmina I. W uzasadnieniu decyzji podano, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wszczętego na wniosek Burmistrza Gminy i Miasta w I. z dnia 10 maja 1997 r., ustalono, że na działce o nr geod. (...) w obrębie C., został ustawiony w 1993 r. kontener metalowy, bez wymaganego prawem pozwolenia. Działka na której znajduje się kontener przeznaczona jest w planie zagospodarowania przestrzennego gminy I. na cele rolne i znajduje się w granicach Ińskiego Parku Krajobrazowego nad jeziorem Ińskim.
Kierownik Urzędu Rejonowego w S.S. w dniu 12 grudnia 1997 r. (...) wydał decyzję nakazującą usunięcie przedmiotowego kontenera. Po rozpatrzeniu wniesionego przez Z. K. odwołania, organ II instancji uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na możliwość legalizacji powstałej samowoli w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Pismem z dnia 25 września 1998 r. (...) Z. K. został zobowiązany przez Urząd Rejonowy do przedłożenia stosownych dokumentów, celem udzielenia pozwolenia na użytkowanie kontenera, z jednoczesnym pouczeniem, że nie dostarczenie dokumentów spowoduje wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę kontenera. Inwestor przedłożył postanowienie Dyrektora Ińskiego Szczecińskiego Parku Krajobrazowego z dnia 22 maja 1998 r. negatywnie opiniujące lokalizację ww. obiektu budowlanego.
Po przejęciu postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystąpił do Urzędu Gminy i Miasta w I. o wydanie opinii o zgodności lokalizacji inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego gminy I. Burmistrz Gminy i Miasta w I. w dniu 23 czerwca 1999 r. negatywnie zaopiniował lokalizację kontenera. Negatywne stanowisko odnośnie lokalizacji podtrzymała również, w pismach z dnia 8 kwietnia 1998 r. i 24 maja 1999 r., Dyrekcja Ińskiego i Szczecińskiego Parku Krajobrazowego. W wyniku tego postępowania wydana została opisana na wstępie decyzja.
Od powyższej decyzji, nakazującej rozbiórkę kontenera, Z. K. złożył odwołanie wyjaśniając, że kontener metalowy znajduje się na nieruchomości rolnej będącej jego własnością i nie stanowi obiektu budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego /1994 r./ budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, związanych z produkcją rolną, a także altan i obiektów gospodarczych na działkach - nie wymaga pozwolenia na budowę. Nie jest to budynek lecz tymczasowy obiekt budowlany, który z mocy ustawy jest zwolniony z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę.
Decyzją z dnia 27 stycznia 2000 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 par. 1 Kpa, art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 1974 nr 38 poz. 229 ze zm./ w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414 ze zm./ - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na okoliczność, że działka, na której zlokalizowany jest sporny budynek gospodarczy znajduje się w granicach Ińskiego Parku Krajobrazowego - utworzonego na podstawie uchwały (...) Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia 4 listopada 1981 r. /Dz.Urz. Woj. Sz. 1981 nr 9 poz. 40/, na którego obszarze obowiązują szczególne zasady gospodarowania, określone w regionalnym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru funkcjonalnego Ińskiego Parku Krajobrazowego, zatwierdzonym rozporządzeniem (...) Wojewody S. z dnia 9 marca 1992 r. w sprawie zatwierdzenia planu ochrony Ińskiego Parku Krajobrazowego /Dz.Urz. Woj. Sz. 1992 nr 3 poz. 35/ oraz zakazy i ograniczenia zawarte w rozporządzeniu (...) Wojewody S. z dnia 28 lutego 1992 r. /Dz.Urz. Woj. Sz. 1992 nr 3 poz. 34/.
Zakazy te dotyczą między innymi budowy i rozbudowy obiektów budowlanych, dla których wymagane jest pozwolenie na budowę, w pasie 100 m od geodezyjnej granicy jezior i rzek. Jak wynika ze zgromadzonych dokumentów, przedmiotowy obiekt nie spełnia powyższego warunku.
Teren realizacji przedmiotowej samowoli budowlanej jest obszarem chronionym w trybie przepisów ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. 1991 nr 114 poz. 492/, zgodnie z którą /art. 53/ obiekty zbudowane wbrew wprowadzonym zakazom albo bez uzyskania wymaganej zgody organu ochrony przyrody lub niezgodnie z warunkami uzgodnienia, podlegają przymusowej rozbiórce w trybie przepisów prawa budowlanego. W związku z tym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.S. jest zgodna z prawem.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez pełnomocnika Z. K. W skardze powtórzono zarzuty zawarte w odwołaniu.
Zaskarżona decyzja - zdaniem skarżącego - wydana została z naruszeniem art. 29 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Sporny budynek ze względu na swą funkcję nie wymagał bowiem pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie może być uwzględniona albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Bezsporne jest, iż budynek gospodarczy będący przedmiotem postępowania wybudowany został w 1993 r. Z mocy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w sprawie mają zatem zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, a w szczególności art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
Przewiduje on, iż obiekty budowlane, wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce (...) gdy organ administracji stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt ten znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę.
Z zebranego w sprawie materiału wynika, że teren na którym skarżący postawił sporny kontener usytuowany jest w granicach Ińskiego Parku Krajobrazowego utworzonego na podstawie uchwały (...) Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia 4 listopada 1981 r. /Dz.Urz. Woj. Sz. 1981 nr 9 poz. 40/, na którym obowiązują szczególne zasady gospodarowania. Wynikają one z przepisów: rozporządzenia (...) Wojewody S. z dnia 9 marca 1992 r. w sprawie zatwierdzenia planu ochrony Ińskiego Parku Krajobrazowego /Dz.Urz. Woj. Sz. 1992 nr 3 poz. 35/ oraz rozporządzenia (...) Wojewody S. z dnia 28 lutego 1992 r. w sprawie wprowadzenia zakazów i ograniczeń na terenie Zespołu Parków Krajobrazowych Ińskiego i Szczecińskiego /Dz.Urz. Woj. Sz. 1992 nr 3 poz. 34/. Ten ostatni akt prawny został zastąpiony przez rozporządzenie (...) Wojewody S. z dnia 17 lipca 1998 r. w sprawie Ińskiego Parku Krajobrazowego /Dz.Urz. Woj. Sz. 1998 poz. 129/.
Zarówno w regionalnym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru funkcjonalnego Ińskiego Parku Krajobrazowego, zatwierdzonego rozporządzeniem (...) Wojewody S. jak i w rozporządzeniu (...) tego organu zawarty jest zakaz budowy i rozbudowy na tym terenie obiektów budowlanych, na które wymagane jest pozwolenia na budowę, w pasie 100 m od geodezyjnej granicy od jezior i rzek. Zakaz ten obowiązuje nie tylko na terenie samego Ińskiego Parku Krajobrazowego /par. 4 pkt 4 rozporządzenia (...)/ ale również na terenie jego otuliny /par. 5 pkt 7 rozporządzenia/.
Z pomiarów przeprowadzonych przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, wynika, że budynek na działce (...) znajduje się w pasie 100 m od linii brzegowej jeziora. Fakt ten wynika również z pisma z dnia 8 kwietnia 1998 r. Dyrektora Ińskiego Parku Krajobrazowego, a także pośrednio z pisma z dnia 15 września 1999 r. Burmistrza Miasta i Gminy I., na które powołują się skarżący.
Teren, na którym skarżący dokonali samowoli budowlanej, objęty jest również ochroną na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. nr 114 poz. 492 ze zm./. Na podstawie art. 53 tej ustawy obiekty zbudowane wbrew wprowadzonym zakazom, albo bez uzyskania wymaganej zgody organu ochrony przyrody lub niezgodnie z warunkami uzgodnienia podlegają przymusowej rozbiórce w trybie przepisów prawa budowlanego /zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego SA/Sz 65/95/.
Zawarty w skardze zarzut naruszenia przez organ nadzoru budowlanego art. 29 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1994 r. jest chybiony albowiem przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie mają w niniejszej sprawie zastosowania.
Jak wykazano na wstępie z mocy art. 103 ust. 2 tej ustawy do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy nie stosuje się art. 48 lecz przepisy dotychczasowe a więc art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./. Ponieważ inwestor nie przedłożył dokumentów, które umożliwiłyby udzielenie mu pozwolenia na użytkowanie samowolnie postawionego kontenera w trybie art. 40 tej ustawy a z dokonanych przez organ nadzoru budowlanego ustaleń wynikało, że obiekt budowlany postawiony został na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę - organ prawidłowo zastosował art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane.
Skarga jest zatem nieuzasadniona.
W związku z tym Sąd na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.