Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 14 kwietnia 1993 r., sygn. akt SA/Wr 126/93

Teza

1. Wydanie na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./ decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy z mianowanym urzędnikiem państwowym w drodze wypowiedzenia, nie stwarza przeszkód do wydania przez organ pierwszej instancji drugiej decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy z tym urzędnikiem bez wypowiedzenia na podstawie art. 14 ust. 2 tej ustawy, zwłaszcza gdy skutki prawne rozwiązania stosunku pracy na podstawie drugiej decyzji następują przed upływem okresu wypowiedzenia stosunku pracy.
2. Upływ okresu, o jakim mowa w art. 14 ust. 3 cyt. ustawy nie jest uzależniony od pobierania przez pracownika zasiłku chorobowego.
3. Warunek nieobecności w pracy pracownika państwowego mianowanego z powodu choroby trwającej dłużej niż rok /art. 14 ust. 3 cyt. ustawy/, uważa się za zachowany w wypadku, gdy okres nieobecności został przerwany na skutek wykorzystywania przez pracownika urlopu wypoczynkowego, jak i później, był i pozostał nadal niezdolnym do pracy. Okres jednego roku, o którym mowa w tym przepisie, odnosi się tak do nieobecności w pracy jak i niezdolności do pracy.