Uzasadnienie
Jan W. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa O. z dnia 8 października 1991 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miast G., którą wymierzono skarżącemu podatek rolny za II półrocze 1991 r. w kwocie 3.271.600 zł.
Zarówno w odwołaniu jak i w skardze do sądu Jan W. wywodzi, że w sytuacji zaprzestania lub ograniczenia produkcji rolnej powinien być zwolniony z opłat podatkowych. Jednocześnie podniósł, że już 12 czerwca 1991 r. zgłosił do Urzędu Miasta i Gminy w G. ograniczenie prowadzonej na powierzchni 34 ha produkcji roślinnej zaznaczając, że będzie użytkować jedynie działki o łącznej powierzchni 2,89 ha i w związku z tym prosi o zwolnienie z opłat podatkowych z pozostałego areału. Wskazywał także na nieopłacalność produkcji rolnej, co w konsekwencji spowodowało, że zaprzestał jej prowadzenia i zajął się działalnością handlową.
Organy administracji odmawiając uwzględnienia wniosku skarżącego w uzasadnieniach swoich decyzji wskazywały, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty gospodarstw rolnych oraz dochody z niektórych rodzajów upraw i produkcji zwierzęcej. Podatek ten jest więc związany z faktem posiadania gruntów rolnych, a nie z faktem ich użytkowania. W stosunku do skarżącego nie może mieć zastosowania art. 12 ustawy o podatku rolnym mówiący o zwolnieniach od podatku rolnego, ani też art. 13 tejże ustawy mówiący o przysługujących ulgach, gdyż przepisy te nie przewidują możliwości ich zastosowania przy braku opłacalności produkcji rolnej.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy stwierdził, że skarga Jana W. nie może być uwzględniona, gdyż wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowiska organów administracji nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Uchylenie decyzji administracyjnej lub stwierdzenie jej nieważności następuje tylko wtedy, kiedy istnieją istotne wady w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym lub nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy /art. 207 par. 2 i par. 3 Kpa/, a w rozpatrywanym przypadku takie wady i uchybienia nie występują.
Art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty gospodarstw rolnych oraz dochody z niektórych rodzajów upraw i produkcji zwierzęcej zwanych "działaniami specjalnymi produkcji rolnej".
Za gospodarstwo rolne dla celów podatku rolnego uważa się obszar użytków rolnych, lasów i gruntów leśnych, gruntów pod stawami oraz gruntów pod zabudowaniami związanymi z prowadzeniem tego gospodarstwa o łącznej powierzchni przekraczającej 1,0 ha stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu m.in. osoby fizycznej. Z treści tego przepisu wynika więc, że z wyjątkiem niektórych rodzajów upraw i produkcji zwierzęcej zwanych "działami specjalnymi produkcji rolnej" opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty gospodarstw rolnych, a nie dochody uzyskiwane z prowadzonej na tych gruntach działalności.
W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością niesporną, że w dniu 1 stycznia 1991 r. skarżący był właścicielem i posiadaczem z tytułu dzierżawy gruntów o powierzchni 34 ha, zgodnie zatem z art. 3 ust. 1 ustawy stanowiącym, że obowiązek podatkowy w podatku rolnym od gruntów ciąży na osobach fizycznych i prawnych będących w dniu 1 stycznia roku podatkowego właścicielami lub samoistnymi posiadaczami gospodarstw rolnych, skarżący był zobowiązany do zapłaty podatku rolnego od posiadanych 34 ha gruntów.
Podnoszona przez skarżącego okoliczność zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej, a w szczególności niska dochodowość produkcji rolnej, trudności w zbycie produktów rolnych, wysokie koszty produkcji rolnej wskazują, że skarżący domaga się zwolnienia od podatku rolnego, uzależniając obowiązek płacenia tego podatku od dochodowości produkcji. Okoliczności te w świetle przepisów ustawy o podatku rolnym nie stanowią podstawy do zwolnienia od podatku. Tak jak już to wyżej wskazano, ustawa wiąże obowiązek podatkowy w podatku rolnym od gruntów z faktem posiadania gruntów, nie zaś z uzyskiwanymi z tych gruntów dochodami, dlatego zaprzestanie działalności lub ograniczenie produkcji nie może stanowić podstawy do zwolnienia z podatku lub udzielenia ulgi w oparciu o przepisy art. 12 i 13 ustawy. Przepisy te wyraźnie bowiem wskazują w jakich przypadkach przysługuje zwolnienie od podatku rolnego od gruntów lub ulga w podatku rolnym. Sytuacja, którą opisał skarżący, nie odpowiada żadnemu z tych przypadków. Odrębną natomiast sprawą jest możliwość wystąpienia przez skarżącego z umotywowanym wnioskiem o zastosowanie ulg przewidzianych ustawą z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./, tj. umorzenie zaległości podatkowych, zaniechanie poboru podatku, rozłożenie na raty lub odroczenia terminu płatności.
Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i dlatego z mocy art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.