Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 29 listopada 1995 r., SA/Wr 2207/95

Teza

Poddanie, na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 6 lit. "a" ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. nr 114 poz. 492 ze zm./ pod ochronę indywidualnych tworów przyrody przez uznanie ich za pomniki przyrody z zasady łączy się z ustanowieniem niezbędnych nakazów i zakazów, powszechnie obowiązujących, a więc odnoszących się również do właściciela chronionego tworu, a także ograniczających prawo własności właścicieli gruntów sąsiednich, położonych w zasięgu pomnika przyrody.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Zarzut skarżącego, że wprowadzone w celu ochrony tworu przyrody, uznanego za pomnik przyrody, zakazy nie mogą ograniczać sfery własności właściciela nieruchomości, nie jest uzasadniony.

Ograniczenia takie dopuszcza i wręcz przewiduje ustawa o ochronie przyrody. Można jedynie zgodzić się z poglądem, że ustanowione zakazy nie mogą wykraczać poza uzasadnioną potrzebę chronienia tworu przyrody.

Kwestionowany w skardze zakaz ustawiania obiektów nietrwale z gruntem związanych i zakaz składowania przedmiotów w obrębie korzeni i pionowego rzutu korony drzewa stanowi w istocie nieznaczną modyfikację zakazów określonych w art. 37 ust. 1 ustawy.

(...) Ustanowione w zaskarżonej uchwale zakazy mieszczą się zatem w dyspozycji przepisu art. 37 ustawy o ochronie przyrody. Zakaz ten nie ogranicza natomiast, jak to sugeruje skarżący, możliwości remontu istniejącego budynku mieszkalnego w granicach jego obecnego ukształtowania.

Zgodnie z art. 32 w związku z art. 28 cytowanej ustawy o ochronie przyrody uprawnienie uznania tworu przyrody za pomnik przyrody należy do zadań wojewody, jako organu administracji w zakresie ochrony przyrody.

Na mocy art. 34 cytowanej ustawy zadanie to może być również realizowane przez radę gminy, jeżeli określonej formy ochrony przyrody nie wprowadziły właściwe organy ochrony przyrody.