Orzeczenie TK z 30 sierpnia 1988 r., Uw 6/88

Teza

Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu (...) sprawy podjętej z inicjatywy własnej Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności (...) postanowił:

wobec utraty mocy obowiązującej przepisów par. 33 i par. 42 ust. 3 pkt 3 rozporządzenie Ministrów Komunikacji oraz Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego /Dz.U. nr 34 poz. 234 ze zm./ na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym /Dz.U. nr 22 poz. 98 ze zm./ umorzyć postępowanie w części dotyczącej zbadania zgodności przepisów

• par. 33 ust. 1 powołanego rozporządzenie Ministrów Komunikacji oraz Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego z art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o transporcie drogowym i spedycji krajowej /Dz.U. nr 53 poz. 297 ze zm./ oraz ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych /Dz.U. 1987 nr 35 poz. 201/ i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze /Dz.U. nr 30 poz. 210 ze zm./,
• art. 42 ust. 3 pkt 3 rozporządzenie Ministrów Komunikacji oraz Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego z art. 9 ust. 3 powołanej ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o transporcie drogowym i spedycji krajowej.

Uzasadnienie

Potrzebę zbadania legalności przepisów par. 16 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i "d", par. 33 ust. 1 oraz par. 42 ust. 3 pkt 3 powołanego rozporządzenia (...) Trybunał Konstytucyjny uzasadnił następującymi przyczynami:

(...) unormowanie par. 16 ust. 1 lit. "b" i "d" powołanego rozporządzenia dotyka praw obywatelskich i oznacza w istocie ograniczenie możliwości nabycia uprawnień do wykonywania zarobkowej i zawodowej działalności transportowej przez osoby fizyczne. W następstwie powołanej regulacji rozporządzenia nie mogą bowiem podejmować takiej działalności osoby wykonujące inny zawód i mające inne źródło utrzymania oraz osoby posiadające pojazd z innego tytułu niż własność.

Przepisy par. 33 powołanego rozporządzenia w sprawie krajowego transportu drogowego w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem z dnia 28 stycznia 1986 r. zmienionym rozporządzeniem z dnia 28 kwietnia 1986 r. /Dz.U. nr 13 poz. 75/ w ust. 1 ustalają zasadę, że transport samochodowy prowadzony niezarobkowo jako działalność pomocnicza /a więc na własny użytek/, w zakresie przewozu ładunków może być wykonywany w granicach administracyjnych województwa i na odległość 50 km na terenie sąsiednich województw.

Przepis par. 42 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie krajowego transportu drogowego w brzmieniu ustalonym powołanym rozporządzeniu z dnia 28 stycznia 1986 r. przewiduje możliwość cofnięcia udzielonego osobie fizycznej zezwolenia na prowadzenie zarobkowego transportu drogowego lub potwierdzenia zgłoszenia o niezarobkowej działalności transportowej między innymi w wypadku ukarania przez sąd lub kolegium do spraw wykroczeń za popełnione przestępstwo lub wykroczenie o charakterze chuligańskim.

Wobec tego, że utrata mocy wymienionych wyżej przepisów par. 33 i par. 42 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie krajowego transportu drogowego nastąpiła przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny, tym samym została spełniona formalna przesłanka umorzenia postępowania.

Ocena zmian dokonanych rozporządzeniem z dnia 27 maja 1988 r. w zakresie regulacji zawartej w par. 16 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i "d" powołanego rozporządzenia w sprawie krajowego transportu drogowego nie pozwala jednak na przyjęcie, że nastąpiło usunięcia niezgodności prawa wskazanej w postanowieniu Trybunału z dnia 2 marca 1988 r.. Zastrzeżenie nasuwa zwłaszcza zakres zmian dokonanych w regulacji zawartej w par. 16 ust. 1 pkt 2 lit. "d" tego rozporządzenia, ograniczających się do dodania po wyrazie "właścicielem" wyrazów "lub współwłaścicielem", gdyż w istocie wydają się mieć one znaczenie niemal wyłącznie pozorne.

Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego ostateczna ocena sprawy w tej części powinna więc nastąpić na rozprawie (...).