Uzasadnienie
Utrata mocy obowiązującej aktu normatywnego następuje wskutek uchylenia tego aktu albo upływu czasu, na który został ustanowiony. Uchylenie może obejmować cały akt normatywny lub jego część, a więc niektóre przepisy lub nawet tylko ich fragmenty.
Utrata mocy obowiązującej całego aktu normatywnego przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny powoduje zawsze umorzenie postępowania na podstawie art. 4 ust. 2 powołanej ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.
Natomiast utrata mocy obowiązującej aktu normatywnego w części spowoduje taki skutek tylko wtedy, jeżeli uchylenie obejmuje te przepisy tego aktu, które stanowiły przedmiot zarzutów podniesionych przez organ lub podmiot inicjujący postępowanie przed Trybunałem. Zmiany aktu normatywnego polegające na uzupełnieniu jego treści lub wprowadzeniu innych zwrotów, które nie dokonują usunięcia kwestionowanej niezgodności aktu prawnego, nie stanowią przeszkody do rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia.
Obowiązkiem Trybunału Konstytucyjnego jest w takim wypadku zbadanie, czy podniesione zarzuty są zasadne i czy dokonana zmiana kwestionowanego aktu normatywnego doprowadziła do jego legalności. Celem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym jest bowiem ustalenie istnienia lub nieistnienia zgodności prawa, a w tym drugim wypadku - doprowadzenia do zgodności prawa.
Zgodnie z konstytucyjną konstrukcją rozporządzenia, wynikającą z art. 41 pkt 8 i art. 42 pkt 2 Konstytucji PRL, warunkiem dopuszczalności rozporządzenia jest, aby zawarta w nim regulacja wynikała z upoważnienia ustawy i ustanowiona została w celu jej wykonania.
Warunkiem konstytucyjności rozporządzenia jest także stwierdzenie, że wydane ono zostało nie tylko zgodnie z przepisami ustawy, w której ma podstawę, lecz także z wszystkimi innymi aktami ustawodawczymi regulującymi bezpośrednio lub pośrednio zawartą w nim materię.
Ustawa z dnia 27 listopada 1961 r. o transporcie drogowym i spedycji krajowej w art. 9 ust. 1 ogranicza prawo osób fizycznych - właścicieli środków transportu do korzystania z tych rzeczy zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i pobierania z nich dochodów, gdyż dopuszcza podjęcie przez te osoby zarobkowego transportu drogowego tylko wtedy, gdy państwowe przedsiębiorstwa transportu publicznego nie mogą w pełni zaspokoić istniejących na danym obszarze lokalnych potrzeb transportowych, przy czym w wypadku takim pierwszeństwo w tym względzie przysługuje przedsiębiorstwom transportowym spółdzielczym i branżowym.
Powyższe unormowanie, nawiązujące do przewidzianego w art. 140 Kc określenia przez ustawę granic korzystania z rzeczy i pobierania z niej dochodów, ma charakter wyczerpujący. Wymieniona ustawa nie zawiera bowiem innych przepisów ograniczających prawo osób fizycznych - właścicieli środków transportu - do korzystania z tych rzeczy i pobierania z nich dochodów. Nie upoważnia również innych organów do wprowadzania podobnych ograniczeń w drodze aktów wykonawczych.