Uzasadnienie
Pismem z [...] stycznia 2013 r. pełnomocnik: M.I. – skarżącej w niniejszej sprawie wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2011 r. [...] oraz utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium RP. We wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, że w razie wydalenia skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej życiu i zdrowiu skarżącej oraz jej córki może grozić niebezpieczeństwo. Zasadność wstrzymania wykonania decyzji potwierdza również w ocenie wnioskodawcy załączona do skargi opinia psychologiczna. Przymusowe opuszczenie terytorium Polski przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego uniemożliwiłoby skarżącej skorzystanie w pełnym zakresie z prawa do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity), dalej "p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest wydana w wyniku kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy decyzja umarzająca postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Wniosek z dnia [...] stycznia 2013 r. dotyczy decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania w sprawie pierwszego wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Decyzją tą organ odmówił nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej oraz postanowił wydalić skarżącą z terytorium RP.
W związku z tym, że istnieje rozbieżność pomiędzy przedmiotem rozpoznawanej skargi (decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2012 r.), a przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (decyzje Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2011 r. oraz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2010 r.) należy ustalić, czy decyzje będące przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania można zakwalifikować jako wydane "w granicach tej samej sprawy". Dopiero bowiem pozytywne przesądzenie tej kwestii pozwoli na rozważenie możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy rozumieć w ten sposób, iż dotyczy on sprawy w ujęciu materialnym. W związku z tym o postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, takiego samego przedmiotu i stanu faktycznego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001, z. 1, poz. 7 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OZ 751/10, niepubl.; z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II GZ 246/10, niepubl.; z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 1368/10, niepubl.).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, iż wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Rady do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2011 r. [...] oraz decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nie może zostać uwzględniony, bowiem nie dotyczy aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wydalenia z terytorium RP, którego wstrzymania dotyczy żądanie skarżącej, zostało zainicjowane innym wnioskiem niż w sprawie, której dotyczy skarga. Nie jest zasadne, by w sprawie ze skargi na decyzję zapadłą w jednym postępowaniu administracyjnym orzekać o wstrzymaniu choćby części decyzji ostatecznej wydanej w innej sprawie administracyjnej.
W związku z powyższym należy stwierdzić, iż żądanie wstrzymania wykonania decyzji Rady do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2011 r. [...] oraz utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. wykracza poza granice postępowania wyznaczone treścią zaskarżonej decyzji. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 listopada 2011r. sygn. akt II OZ 1128/11 (niepubl.).
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.