Uzasadnienie
W skardze z 2 kwietnia 2012 r. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] stycznia 2012 r. Nr [...] wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy – skarżąca M. I. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W dniu 5 grudnia 2012 r. wpłynęło do Sądu pismo adw. J. L. pełnomocnika z urzędu skarżącej, w którym to ww. pełnomocnik wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji podnosząc, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji umarzającej postępowania administracyjne w sprawie o przyznanie statusu uchodźcy będzie miało bezpośredni wpływ na wykonanie decyzji wydalającej skarżącą z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Rady do Spraw Uchodźców utrzymującej w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] umarzającej postępowanie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny.
Należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania.
W tej sytuacji wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, a wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.