Uzasadnienie
J. P. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi sama, posiada dom z 1927 r. o pow. 100 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. 6,81 ha, którą wydzierżawia, natomiast nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku wskazała, iż uzyskuje świadczenie rentowe w wysokości 723 zł. Dodatkowo oświadczyła, iż z tytułu wydzierżawienia gruntów rolnych otrzymuje czynsz w wysokości 125 zł miesięcznie. W uzasadnieniu wniosku podniosła, iż ponosi koszty na energię elektryczna w wysokości 150 zł, gaz – 50 zł, opłaty za wodę i ścieki – 60 zł oraz zakup leków – 200 zł, zaś pozostałą kwotę przeznacza na zakup żywności, ubrań, środków czystości i środków higienicznych, jak również na drobne remonty i dojazdy do lekarza.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę złożone oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawczyni i porównując je z obciążeniami związanymi z partycypowaniem w kosztach sądowych oraz z zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika, uznać należało, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy, zgodnie z żądaniem wniosku. Dodatkowo zauważyć należy, że strona wystąpiła z dwoma skargami, wobec czego ciążą na niej koszty sądowe w dwóch sprawach sądowych, zaś ich wysokość przekracza możliwości finansowe wnioskującej.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.