Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z 17 lipca 2014r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie wyznaczyła w miejsce poprzedniego pełnomocnika adwokata I. W. - pełnomocnika dla skarżącego w osobie adwokata K. S. W trakcie rozprawy z 2 kwietnia 2015r. aplikant adwokacki A. K. działający z substytucji K.S. wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Postanowieniem referendarza sądowego z 23 kwietnia 2015r. odmówiono adwokatowi K.S. przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. W treści uzasadnienia postanowienia wskazano, że aplikant adwokacki nie zawarł oświadczenia, o którym mowa § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, co podkreślono powinien zawierać stosowne oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Podczas gdy sama treść żądania aplikanta zawierająca jedynie ustawowe sformułowanie: "nieopłaconej pomocy prawnej" nie może być utożsamiana ze złożeniem oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W treści złożonego sprzeciwu pełnomocnik skarżącego wskazał, że oświadczenie takie zostało złożone na rozprawie, ale nie zamieszczone w protokole. Jednocześnie zdaniem autorki sprzeciwu praktyka zasądzania kosztów w tut. Sądzie stwarza zamęt oraz dezorganizuje procedurę ich przyznawania.
W uwagi na powyższe, pełnomocnik skarżącego wniosła o przywrócenie terminu do sprostowania protokołu rozprawy z 2 kwietnia 2015r. i zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, a także oświadczyła, że iż nie zostały one opłacone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. - p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W świetle powyższego, Sąd ponownie rozpoznał wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu mając także na uwadze oświadczenie pełnomocnika, że koszty nie zostały opłacone w jakiejkolwiek części.
Na podstawie art. 250 p.p.s.a., wyznaczony z urzędu profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 461 t.j.) stawka minimalna za udział w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł.
W przedmiotowej sprawie wpis od skargi jest wpisem stałym, co determinuje wysokość wynagrodzenia dla adwokata świadczącego pomoc z urzędu w prowadzonym postępowaniu.
Odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu do sprostowania protokołu rozprawy z 2 kwietnia 2015r., to wskazać należy, że pełnomocnik skarżącego nie wskazała w istocie żadnych, niezależnych od niej przeszkód, które uniemożliwiły jej zachowanie terminu do złożenia żądania przywrócenia terminu. A poza tym aplikant adwokacki był na posiedzeniu Sądu w dniu 2 kwietnia 2015r., podczas którego ogłoszono orzeczenie kończące postępowanie i nie zgłaszał wówczas żadnych uwag co do treści protokołu z tej rozprawy, choć z łatwością mógł skorzystać z przysługującego mu prawa i wystąpić z żądaniem we właściwym czasie.
Z tych względów, na podstawie art. 250, art. 260, 86 § 1 p.p.s.a. oraz pozostałych powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.