Uzasadnienie
Z. P. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi sam, posiada dom o pow. 120 m², garaż i warsztat ślusarski (nieruchomości objęte nakazem rozbiórki), natomiast nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku wskazał, iż utrzymuje się z zasiłku celowego w wysokości 200-300 zł miesięcznie, jak również korzysta z pomocy w dożywianiu (obiady) z miejskiego ośrodka pomocy społecznej. Dodatkowo wskazał, iż z uwagi na długotrwałą chorobę nie osiąga żadnych dochodów, jest również zadłużony "u znajomych" na kwotę ponad 4.000 zł.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym wnioskodawcy i porównując je z obciążeniami związanymi z partycypowaniem w kosztach sądowych oraz z zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika uznano, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W szczególności wzięto pod uwagę, iż wnioskodawca utrzymuje się z pomocy społecznej, nie osiąga innych dochodów, nie posiada zasobów pieniężnych ani majątku ruchomego znacznej wartości, zaś jego nieruchomości objęte są nakazem rozbiórki.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.