Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. M. zawarł wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych.
Wezwany do złożenia wniosku na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem PPF nadesłał wniosek z dnia 6 czerwca 2012 r., sporządzony na formularzu PPF, w którego rubryce nr 4 wystąpił o ustanowienie radcy prawnego.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi sam, posiada dom o pow. [...] m2 oraz nieruchomość rolną o pow. [...] ha, a także oszczędności pieniężne w wysokości 70.000 zł. Wnioskodawca oświadczył ponadto, iż nie osiąga żadnego dochodu, natomiast otrzymuje płatności bezpośrednie pochodzące z budżetu Unii Europejskiej.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Na wstępie zaznaczyć należy, iż wnioskodawca wystąpił w skardze o zwolnienie od kosztów sądowych, natomiast w złożonym następie wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF określił przedmiot swojego żądania jako wniosek o ustanowienie radcy prawnego. Wobec tego należało rozpoznać wniosek o prawo pomocy jako wniosek w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Zgodnie z zasadą obowiązującą w postępowaniu przed sądem administracyjnym – wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270), dalej: p.p.s.a. – strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Literalna wykładnia omawianych regulacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki przemawiające za udzieleniem prawa pomocy, ciąży na ubiegającej się o takie prawo stronie. Godzi się zatem przyjąć, iż wprowadzając wyjątek od ogólnej zasady partycypowania w kosztach sądowych, ustawodawca złożył obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek na wnioskodawcę, zaś ocenę ich spełnienia pozostawił uznaniu referendarza lub sądu rozpoznającego wniosek.
W tym kontekście uznano, iż złożony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wnioskodawca nie wykazał, iż ustawowe przesłanki uprawniające do skorzystania z prawa pomocy we wnioskowanym zakresie wystąpiły w stosunku do jego osoby.
Zasadniczy wpływ na przyjęcie takiego stanowiska wywarła ta okoliczność, iż wnioskodawca posiada oszczędności pieniężne, których wysokość nie pozwala na zaliczenie go do kategorii osób, które z uwagi na swoje ubóstwo zasługują na udzielenie prawa pomocy. Skoro bowiem skarżący – jak sam wskazuje – posiada środki pieniężne w kwocie 70.000 zł, które stanowią oszczędności a nie są pożytkowane na niezbędne wydatki (bieżące, konieczne), uznać należy, że ich przeznaczenie na koszty postępowania nie spowoduje uszczerbku dla koniecznego utrzymania.
Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.