Uzasadnienie
W dniu (...) czerwca 2017 r. M. S. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) maja 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania dotacji na pokrycie kosztów zalesienia gruntu.
Postanowieniem z dnia 15 września 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Rada Radców Prawnych w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego radcę prawnego J. N..
W trackie rozprawy w dniu 27 marca 2018 r. wyznaczony pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Wyrokiem z dnia 27 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje:
Zgodnie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1715), dalej: "rozporządzenie". Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Jednocześnie w myśl § 24, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 listopada 2016 r.
W niniejszej sprawie postępowanie sądowe w pierwszej instancji wszczęte zostało w dniu 14 czerwca 2017 r. (data złożenia skargi w organie administracji). A zatem do rozpoznania wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłaty w sprawie innej niż taka, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna wynoszą – 240 zł. Wobec tego radcy prawnemu należne jest wynagrodzenie z tytułu reprezentowania strony skarżącej przed Sądem I instancji w wysokości 240 zł. Obliczone w ten sposób wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu należało podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług, o czym stanowi przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały pokryte ani w całości ani w części – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.