Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy J. M. P., dalej "Skarżąca" lub "Strona" wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niedopuszczalne.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że Skarżąca mieszka z niepełnosprawną córką. Źródłem utrzymania rodziny jest emerytura Skarżącej w wysokości 911,87 zł (netto) miesięcznie. Poza mieszkaniem Strona nie posiada majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku podkreśliła, że jest osobą bardzo schorowaną, inwalidką II grupy oraz że otrzymywana emerytura nie wystarcza na utrzymanie i zakup lekarstw. Oświadczyła ponadto, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Przystępując do rozpoznania wniosku wskazać należy, że stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Sędzia rozpoznający sprawę o sygn. akt V SA/Wa 1199/17 zarządził, że Skarżąca jest zwolniona od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na zasadzie art. 239 § 1 pkt 1 lit. 1 p.p.s.a. Wskazać należy, że zwolnienie ma charakter ustawowy, a więc strona skarżąca działanie organu w tej kategorii spraw nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych już od momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (wniesienia skargi) poprzez cały tok tego postępowania, zarówno przed sądem I instancji – wojewódzkim sądem administracyjnym – jak i przed sądem II instancji – Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W związku z powyższym w niniejszej sprawie rozpoznanie wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie jako bezprzedmiotowe należy umorzyć. Stosownie bowiem do art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Mając na względzie powyższe wniosek Skarżącej należy ocenić pod względem zasadności przyznania prawa pomocy w części, poprzez ustanowienie radcy prawnego. Oceniając wniosek w takim zakresie stwierdzić należy, że zasługuje on na uwzględnienie. Skarżąca uzyskuje jedynie dochód z emerytury w wysokości 911,87 zł. W uzasadnieniu wniosku podkreśliła, że jest osobą bardzo schorowaną, inwalidką II grupy. Nie wykazała we wniosku oszczędności i majątku oprócz mieszkania, które zapewnia jej i córce potrzeby lokalowe.
Biorąc pod uwagę opisaną przez Skarżącą sytuację rodzinną i majątkową oraz porównując ją z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika uznać należało, iż sytuacja majątkowa Skarżącej jest trudna i z posiadanych środków pieniężnych nie jest ona w stanie – bez uszczerbku utrzymania koniecznego - ponieść kosztów ustanowienia radcy prawnego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. oraz art. 249a p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.