Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 listopada 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. L. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] maja 2011r.
Postanowieniem z 12 grudnia 2011r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
W piśmie z 8 marca 2012 r. (data złożenia) pełnomocnik z urzędu strony skarżącej wyjaśnił, że nie popiera wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej oraz dokonał analizy sprawy w kontekście braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 listopada 2011r. W piśmie tym wniósł również o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści przepisu § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Wniosek adwokata z 8 marca 2012r., zawarty w opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nie zawiera oświadczenia, o którym mowa w § 20 ww. rozporządzenia. W tym miejscu podnieść należy, iż oświadczenie takie winno być wyraźne. Nie stanowi oświadczenia to sformułowanie pełnomocnika, w którym wnosi o "zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu". Dlatego też należy uznać wniosek pełnomocnika strony skarżącej za niekompletny w kontekście zacytowanego wyżej przepisu, bowiem wnioskodawca nie zawarł w nim oświadczenia, z którego wynikałoby, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub części. Por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2009r., sygn. akt II GZ 133/09.
W tym stanie sprawy, wniosku ustanowionego pełnomocnika nie można było uwzględnić. Dodać należy, iż takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, iż brak oświadczenia o jakim mowa § 20 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, Lex nr 242945.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.