Uzasadnienie
W dniu 1 grudnia 2005 r. T. T. wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek uzasadnił kontynuacją studiów w Polsce.
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] zezwolił wnioskodawcy na zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony do dnia 9 marca 2007 r.
W dniu [...] kwietnia 2006 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia cudzoziemcowi udzielonego zezwolenia.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] Wojewoda Mazowiecki orzekł o cofnięciu udzielonego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W podstawie prawnej wskazano art. 58 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 57 ust 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1175 ze zm.); zwanej dalej: "ustawą o cudzoziemcach". Organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że wypełniając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, cudzoziemiec w części E formularza, w pkt. VIII zaznaczył rubrykę z której wynika, że nie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o wykroczenia, a w pkt. IX zaznaczył rubrykę, z której wynika, iż nie ciążą na nim zobowiązania wynikające z orzeczeń sądowych, postanowień i decyzji administracyjnych, w tym, np. zobowiązania alimentacyjne. Z ustaleń organu wynika natomiast, iż Sąd Rejonowy w S. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. (sygn. akt III RC 40/05), na czas trwania procesu o alimenty, zobowiązał skarżącego do łożenia na rzecz małoletnich M. K. i M. K. kwoty 400 zł miesięcznie, a wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2005 r. zasądził od cudzoziemca na rzecz małoletnich dzieci alimenty w łącznej wysokości 500 zł miesięcznie.
Ponadto, Sąd Rejonowy [...] w dniu [...] czerwca 2005 r. (sygn. akt VI K 299/05) wszczął przeciwko cudzoziemcowi postępowanie karne z art. 157 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks kamy (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.).
W ocenie organu, w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wnioskodawca wiedział zarówno o ciążącym na nim zobowiązaniu alimentacyjnym, jak i o tym, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne. Zdaniem Wojewody, w świetle poczynionych ustaleń uznać należało, że cudzoziemiec wprowadził w błąd organ administracyjny. Wojewoda wskazał, iż złożone przez cudzoziemca wyjaśnienia są sprzeczne z informacjami uzyskanymi w Sądzie Rejonowym w S. w powyższych sprawach, dlatego też składając wniosek i zaznaczając we wniosku rubryki, że nie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o wykroczenia oraz że nie posiada zobowiązań alimentacyjnych, cudzoziemiec zataił prawdę.
Od powyższego rozstrzygnięcia cudzoziemiec odwołał się do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców. W uzasadnieniu wyjaśnił, że o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym dowiedział się w dniu 2 grudnia 2005 r. a poprzednią korespondencję w tej sprawie odebrała inna osoba. Ponadto, zarzucił Wojewodzie Mazowieckiemu m.in. brak obiektywizmu, nieinformowanie go w sposób wystarczający o toczącym się postępowaniu, nieprawidłowości w toku przesłuchania polegające na nieprzygotowaniu listy pytań, nieinformowaniu o celu przesłuchania, niezapoznanie go z całością akt w sprawie. Cudzoziemiec zaznaczył, że w dniu złożenia wniosku nie wiedział o ciążącym na nim zobowiązaniu alimentacyjnym, zaś pełną informację o zobowiązaniu uzyskał w 2006 r. Wyjaśnił, że po: "zablokowaniu" jego konta sam zgłosił się do komornika, który mając wątpliwości co do egzekucji zwrócił się do banku o odblokowanie konta. Skarżący uznał zatem sprawę za zakończoną. Podkreślił, że odpisy akt sprawy dotarły do niego dopiero w styczniu 2006 r.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach oraz na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania T. T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Prezes Urzędu wskazał, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dacie złożenia wniosku cudzoziemiec wiedział o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym, ponieważ wystąpił do Sądu Rejonowego w S. o przyznanie mu obrońcy z urzędu. Organ II instancji zaznaczył jednak, iż nie można wykluczyć, że najpierw zainteresowany złożył wniosek o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a dopiero później w tym samym dniu powziął wiadomość o toczącym się postępowaniu.
W tym zakresie organ II instancji wskazał, iż ustalenia Wojewody Mazowieckiego w tym przedmiocie są co najmniej przedwczesne. W ocenie Prezesa Urzędu zasadne jest natomiast stwierdzenie, iż cudzoziemiec składając wniosek wiedział o treści wyroku z dnia [...] sierpnia 2005 r. zasądzającego od niego alimenty na rzecz jego małoletnich dzieci. Należało zatem uznać, iż cudzoziemiec już w dniu 2 listopada 2005 r. był świadom, że na mocy wyroku sądowego ciąży na nim zobowiązanie alimentacyjne.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie cudzoziemiec wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2006 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 58 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 6a ustawy o cudzoziemcach, wskazując, iż punkt 6a nie istnieje, co powoduje nieścisłość w uzasadnieniu decyzji, wskazuje na jej wadę i stąd wymaga jej cofnięcia pod względem formalnym.
Skarżący zarzucił również naruszenie przez organ prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie II instancji z mocy art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 7-9 k.p.a. Wskazał m.in., iż organ II instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych z uwagi na nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. Zaznaczył, iż organ uznając datę 1 grudnia 2005 r. jako dzień w którym skarżący dowiedział się o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym, dokonał nieprawidłowych ustaleń, bowiem wobec powstałej wątpliwości winien zwrócić się do Sądu Rejonowego w S. o uzyskanie dodatkowych informacji, a ponieważ tego nie zrobił naruszył tym samym art. 77 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców podtrzymał stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji, wskazując przy tym, iż znalazły się w tej decyzji oczywiste omyłki w datach, jednakże treść uzasadnienia nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, iż są to omyłki, które nie miały wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. Organ zaznaczył, iż postanowieniem z dnia 23 marca 2007 r. omyłki zostały sprostowane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.", w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania o cofnięcie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.
Zgodnie natomiast z art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, cofa się cudzoziemcowi zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wystąpiła którakolwiek z okoliczności, o których mowa art. 57 ust. 1 pkt 2-9 ustawy o cudzoziemcach.
W świetle poczynionych przez organy obu instancji ustaleń, cudzoziemiec we wniosku z dnia 1 grudnia 2005 r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawarł nieprawdziwą informację, zaznaczając rubrykę, z której wynika, iż nie ciążą na nim zobowiązania wynikające z orzeczeń sądowych, postanowień i decyzji administracyjnych, w tym np. zobowiązania alimentacyjne.
Z informacji Sądu Rejonowego w S. wynika bowiem, iż postanowieniem Sądu z dnia [...] kwietnia 2005 r. sygn. akt III RC 40/05, na czas trwania procesu o alimenty zobowiązano cudzoziemca do łożenia na rzecz małoletnich M. K. i M. K. kwot po 200 zł miesięcznie, zaś wydanym przez Sąd wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2005 r. zasądzono od cudzoziemca na rzecz małoletnich powodów alimenty w łącznej kwocie 500 zł miesięcznie. Ponadto, w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż w dniu 20 czerwca 2005 r. zostało wszczęte przeciwko cudzoziemcowi postępowanie karne z art. 157 § 2 Kodeksu karnego.
Wobec tego, iż skarżący nie kwestionował faktu prowadzenia powyższych postępowań, zaprzeczając jedynie twierdzeniu organu jakoby o postępowaniach sądowych wiedział przed złożeniem przedmiotowego wniosku, zasadniczy problem w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się do ustalenia daty uzyskania wiadomości o przedmiotowych postępowaniach przez skarżącego.
W ocenie Sądu, w świetle dokonanych przez organy obu instancji ustaleń, należy przyjąć, że skarżący występując do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wiedział o toczącym się przeciw niemu i wydanym w jego sprawie wyroku zasądzającym alimenty na rzecz jego małoletnich synów. Jak wynika bowiem z pisma Przewodniczącego [...] Wydziału Cywilnego Sądu [...] w O. z dnia 11 października 2006 r. (k. 46 akt adm. organu II instancji) skarżący w dniu 2 listopada 2005 r. odebrał osobiście informację o treści wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] sierpnia 2005 r. wydanego w sprawie o sygn. akt III RC 40/05.
Również z nadesłanej przez Sąd Rejonowy w S. przy piśmie z dnia 1 września 2006 r. kserokopii potwierdzenia odbioru (k. 33 akt adm. organu II instancji) wynika, iż cudzoziemiec w dniu 2 listopada 2005 r. osobiście odebrał pismo Sądu z dnia 21 października 2005 r., w którym poinformowano go o treści wyroku. Wskazać przy tym należy, iż na etapie postępowania odwoławczego skarżący nie kwestionował faktu, iż Sąd Rejonowy w S. kierował do niego korespondencję, używając jednak poprzedniego nazwiska wnioskodawcy (k. 150 akt adm. organu I instancji). W ocenie Sądu, organy orzekające zasadnie przyjęły, iż T. T. wiedział, że wyrok z dnia 3 sierpnia 2005 r., zasądzający alimenty od pozwanego T. D. na rzecz małoletnich powodów M. K. i M. K., dotyczy osoby skarżącego. Cudzoziemiec w trakcie przesłuchania w dniu 15 maja 2006 r. wyjaśnił, iż T. T. i T. D. to ta sama osoba.
Ponadto, do wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z dnia 1 grudnia 2005 r. skarżący dołączył przetłumaczone z języka [...] świadectwo identyczności osoby o różnych nazwiskach nr [...] z dnia 28 czerwca 2005 r. wydane przez Gminę Stołeczną, Rejon [...], poświadczające, iż nazwisko D. wnioskodawca przyjął z nazwiska byłej małżonki (k. 21 akt adm. Organu I instancji). Niesporne jest również, iż M. K. i M. K. zostali uznani przez cudzoziemca przed Kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego w O. w dniu 19 sierpnia 2004 r. (k. 88, 89 akt adm. organu I instancji).
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, dokonaną przez Prezesa Urzędu ocenę stanu faktycznego sprawy, iż skarżący w dacie złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wiedział o ciążącym na nim zobowiązaniu alimentacyjnym, uznać należy za nie naruszającą zasady swobodnej oceny dowodów. Podkreślić przy tym należy, iż podpisując przedmiotowy wniosek skarżący potwierdził jednocześnie, iż jest świadomy, że złożenie wniosku zawierającego fałszywe informacje spowoduje cofnięcie udzielonego zezwolenia.
Mając zatem na względzie art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, organy orzekające w sprawie były zobligowane do cofnięcia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z uwagi na złożenie wniosku zawierającego fałszywe informacje.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., z uwagi na wadliwość ustaleń faktycznych polegającą na przyjęciu stanowiska, iż skarżący wiedział w dacie złożenia wniosku o wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie z oskarżenia prywatnego, wskazać należy, iż organ odwoławczy ocenił dokonane w tym zakresie przez Wojewodę Mazowieckiego ustalenia jako co najmniej przedwczesne. W konsekwencji, organ II instancji uznał więc, iż stan faktyczny sprawy nie dawał podstaw do stwierdzenia, że cudzoziemiec, podając we wniosku informację, iż nie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, świadomie wprowadził w błąd organ prowadzący postępowanie. A zatem, podniesiona na etapie postępowania sądowoadministracyjnego rozbieżność pomiędzy przyjętą przez organ odwoławczy datą, w której cudzoziemiec dowiedział się o toczącym się postępowaniu karnym (1 grudzień 2005 r.), a datą wskazaną przez skarżącego (5 grudzień 2005 r. k. 106 akt sąd.), nie może stanowić okoliczności, która uzasadniałaby uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania.
Stanowisko organu, który nie uznał wystąpienia przez skarżącego w dniu 1 grudnia 2005 r. z wnioskiem o przyznanie obrońcy z urzędu w sprawie karnej o sygn. akt VI K 299/05 za przesłankę do cofnięcia zezwolenia, wskazuje bowiem, iż wadliwość ustaleń faktycznych w tym zakresie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
Podsumowując powyższe uznać należy, że decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów.
Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić skargę jako niezasadną.
O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznanego prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.