Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. [...] T. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z [...] grudnia 2006r. i zasądził ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata 326,80 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej;
Następnie 4 kwietnia 2008 r. (data złożenia) pełnomocnik z urzędu strony skarżącej r.pr. J. K wniósł skargę kasacyjną i wniósł m.in. o zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Stawiając się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 18 czerwca 2009r. wniósł również o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy z urzędu.
W wyniku złożonej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 czerwca 2009r., sygn. akt II OSK 716/08 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 stycznia 2008r. Wskazał, że nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami.
Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Stwierdził również, że pełnomocnik skarżącej powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu stosowne oświadczenie wskazujące, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części.
Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).
Wniosek pełnomocnika z urzędu zawarty w skardze kasacyjnej oraz złożony na rozprawie, zgodnie z protokołem rozprawy, przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 18 czerwca 2009 r., nie zawiera oświadczenia, o którym mowa w § 16 ww. rozporządzenia. Stosowne oświadczenie nie wpłynęło również do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po wydaniu ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2009r. W tym miejscu podnieść należy, iż oświadczenie o którym mowa winno być wyraźne. Nie stanowi oświadczenia to sformułowanie pełnomocnika, w którym wnosi o zasądzenie "kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu". Dlatego też uznać należy wniosek pełnomocnika strony skarżącej za niekompletny w kontekście zacytowanego wyżej przepisu, bowiem wnioskodawca nie zawarł w nim oświadczenia, z którego wynikałoby, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub części. Por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2009r., sygn. akt II GZ 133/09.
W tym stanie sprawy, wniosku ustanowionego pełnomocnika nie można było uwzględnić. Dodać należy, iż takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, iż brak oświadczenia o jakim mowa § 16 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, Lex nr 242945.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.