Uzasadnienie
W. Z. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą z dnia 16 lutego 2015 r., w której zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Skarżący wystąpił z zażaleniem na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił mocą postanowienia z dnia 4 września 2015 r. o sygn.akt II GZ 410/15.
Pismem z dnia 28 września 2015 r. skarżący ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zmiany postanowienia własnego z dnia 18 czerwca 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
Po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie z dnia 18 listopada 2015 r., Naczelny Sąd Administracyjny wydał w dniu 21 stycznia 2016 r. postanowienie o sygn.akt II GZ 981/15, którym zażalenie to oddalił.
Zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł.
Skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, po rozpoznaniu którego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie z dnia 22 czerwca 2016 r., którym odmówił zmiany postanowienia własnego z dnia 18 czerwca 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. o sygn.akt II GZ 1037/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2016 r.
Wnioskiem z dnia 5 grudnia 2016 r. skarżący ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2017 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 11 kwietnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.
Postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po raz trzeci odmówił zmiany postanowienia własnego z dnia 18 czerwca 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
Jednocześnie, postanowieniem wydanym w tym samym dniu – 10 maja 2017 r. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.
Skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2017 r. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że jego postanowienie z dnia 10 maja 2017 r. o odrzuceniu skargi, stało się prawomocne od dnia 6 czerwca 2017 r.
W wyniku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r. umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na jego złożenie po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego w niniejszej sprawie.
Pismem z dnia 12 września 2017 r. skarżący złożył sprzeciw od ww. postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej "p.p.s.a.") - w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r. - wniesienie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego skutkuje tym, iż traci ono moc, a wniosek strony skarżącej w przedmiocie prawa pomocy podlega ponownemu rozpoznaniu.
Mając to na uwadze Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Wskazać należy, iż postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało zakończone postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. o odrzuceniu skargi, które stało się prawomocne od dnia 6 czerwca 2017 r.
Natomiast wniosek o prawo pomocy skarżący zawarł w piśmie z dnia 14 sierpnia 2017 r., które złożył za pośrednictwem poczty w dniu 16 sierpnia 2017 r., zatem już po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego w niniejszej sprawie.
Stosownie do treści art. 249a p.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Wobec tego, iż prawo pomocy nie może być udzielone stronie po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego, na podstawie art. 260 w zw. art. 249a p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.