Uzasadnienie
M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia (...)stycznia 2015 r. nr (...), utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia (...)czerwca 2013 r. nr (...)oddalające skargę na czynność egzekucyjną.
Skarżący zarządzeniem z dnia 26 marca 015 r. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 (sto) złotych.
W odpowiedzi skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż posiada mieszkanie o pow. 74 m2, budynek warsztatu oraz lokale użytkowe, a także niezbędny sprzęt do prowadzenia warsztatu, maszyny i środki transportowe. W rubryce 6 wniosku wskazał, iż posiada na utrzymaniu troje dzieci oraz osobę prowadzącą gospodarstwo domowe. W rubryce nr 10 wniosku oświadczył, iż posiada niezbędne środki na utrzymanie siebie i rodziny. Dodatkowo podniósł, iż toczy się wobec niego postępowanie egzekucyjne.
W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 11 maja 2015 r. wezwano go do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów.
Pismo sporządzone w wykonaniu powyższego zarządzenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 maja 2015 r. (potwierdzenie na k. 23 akt sądowych), mimo tego w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie nie zostało złożone.
Wobec powyższego referendarz sądowy postanowieniem z dnia 9 czerwca 2015 r. odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez skarżącego zakresie, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie niemożnością dokonania oceny spełnienia przez skarżącego ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
M. K. wniósł w ustawowym terminie sprzeciw od powyższego postanowienia, oświadczając, że przedstawił on szczegółowe oświadczenie dotyczące jego sytuacji majątkowej, które nie zostało jednak uwzględnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ustawodawca użył w tym przepisie określenia "gdy wykaże", co oznacza, że wnioskodawca ma obowiązek udowodnić i przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji określonej w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym – komentarz"; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek; wydanie II – Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE 2006; str. 554).
W niniejszej sprawie treść oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu byłą niewystarczająca do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej. Wbrew bowiem stanowisku wyrażonym w sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego, zawarte we wniosku oświadczenia miały charakter bardzo ogólny, w żaden sposób nie precyzujący, czy i ile skarżący zarabia, jakie są jego koszty utrzymania, jakie posiada zobowiązania. W istocie ze złożonego formularza wynikało jedynie, że ma on na utrzymaniu trójkę dzieci oraz prowadzone jest wobec niego postępowanie egzekucyjne.
Skarżącego wezwano zatem do udokumentowania stanu majątkowego przedstawionego we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zakres żądanych dokumentów i informacji miał bowiem istotne znaczenie dla oceny jego zasadności.
M. K. nie odpowiedział na wezwanie referendarza sądowego, nie przedstawił również żadnej z żądanych informacji przy wniesionym sprzeciwie, oświadczając stanowczo, że oświadczenie już złożył.
W ocenie sądu, taka postawa nie pozwala na pozytywne rozpatrzenie złożonego przez niego wniosku. Skarżący nie uzupełnił brakujących danych, a złożone oświadczenia nie pozwalają na jakąkolwiek ocenę jego rzeczywistych możliwości płatniczych. Sąd natomiast nie jest zobowiązany do prowadzenia z urzędu dochodzeń w tej materii, w sytuacji, gdy wnioskodawca uchyla się od złożenia stosownych dokumentów w tym przedmiocie.
Z tych względów, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 p.p.s.a. i art. 255 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.