Uzasadnienie
M. K. wniósł skargę na wskazane w sentencji postanowienie Ministra Finansów.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. We wniosku wskazał, iż posiada mieszkanie o pow. 74 m2, budynek warsztatu oraz lokale użytkowe, a także niezbędny sprzęt do prowadzenia warsztatu, maszyny i środki transportowe. W rubryce 6 wniosku wskazał, iż posiada na utrzymaniu troje dzieci oraz osobę prowadzącą gospodarstwo domowe. W rubryce nr 10 wniosku oświadczył, iż posiada niezbędne środki na utrzymanie siebie i rodziny. Dodatkowo podniósł, iż toczy się wobec niego postępowanie egzekucyjne.
Wezwanie do dodatkowego oświadczenia poprzez udzielenie konkretnych informacji oraz złożenie określonych dokumentów pomimo odebrania przez skarżącego nie zostało wykonane. Postanowieniem z 9 czerwca 2015 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy, albowiem nie wykonał wezwania Sądu i w związku z tym uznano, że nie wykazał spełnienia ustawowej przesłanki przyznania prawa pomocy. Wniesiony od ww. postanowienia sprzeciw został rozpoznany postanowieniem z 13 sierpnia 2015 r., którym Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że w dalszym ciągu skarżący unika przedstawienia informacji niezbędnych dla oceny wniosku dokumentów.
Wobec tego, nie było możliwe dokonanie porównania wysokości obciążeń finansowych, związanych z postępowaniem sądowym z jego rzeczywistymi możliwościami płatniczymi. Zażalenie od tego postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 3 listopada 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 2 marca 2016 r. oddalił skargę. Skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. To zostało mu doręczone 25 kwietnia 2016 r. Natomiast wobec nieuiszczenia opłaty kancelaryjnej zarządzeniem z 21 kwietnia wezwano Skarżącego do wykonania tej czynności. Skarżący złożył ponowny wniosek o zwolnienie go od ponoszenia kosztów sądowych. Wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych tj. nienadesłania go na urzędowym formularzu, został on postanowieniem referendarza sądowego z 20 czerwca 2016 r. pozostawiony bez rozpoznania. Skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia, a po wezwaniu do uzupełnienia braków, nadesłał urzędowy formularz PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W przedmiotowej sprawie należy przede wszystkim podnieść, iż kwestia odmowy przyznania M. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, została rozstrzygnięta postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 listopada 2015 r.
Z uwagi na ponowny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, należało zbadać, czy jego sytuacja majątkowa uległa zmianie od czasu złożenia pierwszego wniosku w tym przedmiocie i wydania poprzednich rozstrzygnięć odmawiających przyznania prawa pomocy. Jakkolwiek bowiem strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek w tym zakresie, to jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na powstanie nowych okoliczności, które w sposób zasadniczy wpływają na ocenę sytuacji materialnej strony (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I OZ 856/07 niepubl.).
Na podstawie oświadczeń zawartych przez skarżącego w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy z w dalszym ciągu nie można ustalić jego rzeczywistej sytuacji majątkowej, nie przedstawia on bowiem żadnych nowych okoliczności niż uprzednio podnoszone, które okazały się niewystarczające dla Sądu. Co za tym idzie brak jest podstaw do weryfikacji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2015 r., utrzymanego następnie w mocy postanowieniem NSA z 3 listopada 2015 r..
Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.