Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. K. na decyzję działającego w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Prezesa Zakładu z [...] marca 2008 r.
Wnioskiem – sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z 15 listopada 2008 r., skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną, posiada działkę ogrodową o pow. [...] ha, natomiast nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Źródłem utrzymania wnioskodawcy jest wynagrodzenie z tytułu pracy w wysokości 1.100 zł 4 gr brutto, zaś jego żona uzyskuje świadczenie rentowe w wysokości 524 zł 65 gr brutto. Skarżący oświadczył również, iż miesięczne wydatki jego i żony wynoszą 412 zł, zaś zarówno jego wynagrodzenie jak i renta żony są w części zajęte przez komornika.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Biorąc pod uwagę opisaną przez wnioskodawcę sytuację majątkową oraz porównując ją z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika a także wobec faktu, iż skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.), należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.