Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. P. (dalej: skarżąca lub strona) jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: MRiRW, organ odwoławczy lub II instancji) z (...) czerwca 2019 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) z (...) kwietnia 2019 r. nr (...) odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. (dalej: Dyrektor Oddziału) z (...) lipca 2011 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: Kierownik Biura) z (...) kwietnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2010. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Skarżąca w Biurze Powiatowym ARiMR w Płońsku złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2010. We wniosku zadeklarowała do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 działki rolne o łącznej deklarowanej powierzchni użytków rolnych 50,05 ha do jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz 49,27 ha do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO).
Z uwagi na zgłoszoną przez stronę zmianę miejsca zamieszkania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. postanowieniem z (...) lutego 2011 r. przekazał akta sprawy wraz z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2010 według właściwości miejscowej Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w P. Kierownik Biura decyzją z (...) kwietnia 2011 r. nr (...) umorzył postępowanie w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej (w części dotyczącej działki rolnej (...)) oraz odmówił skarżącej w pozostałej części wniosku przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Oddziału decyzją z (...) lipca 2011 r. nr (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z (...) kwietnia 2011 r. w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Decyzję tę strona zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd administracyjny postanowieniem z 17 listopada 2011 r. V SA/Wa 1967/11 odrzucił skargę.
Następnie skarżąca pismem z (...) września 2018 r. zwróciła się o usunięcie z obrotu prawnego decyzji Kierownika Biura z (...) kwietnia 2011 r. W odpowiedzi na wezwanie organu skarżąca pismem z (...) października 2018 r. sprecyzowała, że wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z (...) kwietnia 2011 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Następnie strona w dniu (...) listopada 2018 r. zapoznała się z aktami sprawy oraz załączyła do akt sprawy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2013 r. (sygn. akt II GSK 1494/12) i nagranie ze spotkania w sali monitorowanej z 1 października 2018 r.
Dyrektor Oddziału decyzją z (...) grudnia 2018 r. nr (...)odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura z (...) kwietnia 2011 r. nr (...).
Prezes ARiMR decyzją z (...) lutego 2019 r. nr (...) uchylił w całości decyzję Dyrektora Oddziału z (...) grudnia 2018 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja wydana została przez organ niewłaściwy. Prezes ARiMR wyjaśnił, że w sytuacji kiedy decyzja w przedmiocie przyznania płatności na rok 2010, po rozpatrzeniu odwołania, została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Oddziału z (...) lipca 2011 r., to wniosek strony w przedmiocie stwierdzenia nieważności powinien być przekazany do rozpatrzenia organowi właściwemu, tj. Prezesowi ARiMR.
Następnie decyzją z (...) kwietnia 2019 r. nr (...) Prezes ARiMR odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z (...) lipca 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z (...) kwietnia 2011 r.
W wyniku rozpoznania odwołania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z (...) czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR z (...) kwietnia 2019 r.
MRiRW stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Oddziału z (...) lipca 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura z (...) kwietnia 2011 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy dokonał analizy sprawy i stwierdził, że podnoszone przez stronę argumenty dotyczą prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, który mógłby podlegać ocenie w postępowaniu wznowieniowym (przy spełnieniu ustawowych przesłanek). W ocenie MRiRW organy prawidłowo zastosowały przepisy do ustalonego przez siebie stanu faktycznego, w tym przepisy dotyczące pomniejszenia płatności w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości. Skoro organy obydwu instancji po analizie szeregu dowodów (dokumentów oraz świadków) ustaliły, że "powierzchnia faktycznie użytkowana rolniczo na działce (...) jest w rzeczywistości mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana we wniosku" przez stronę, a ponadto że powierzchnia ta nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r.
Dodatkowo organ II instancji podkreślił, że z treści decyzji Dyrektora Oddziału z (...) lipca 2011 r. wynika również, iż w trakcie postępowania o przyznanie płatności za rok 2008 oraz 2009 strona była informowana, że część działki nr (...) nie kwalifikuje się do płatności, ponieważ nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. (skutkowało to pomniejszeniem przyznanych płatności). Dlatego też w ocenie MRiRW organy zobowiązane były do odmowy przyznania pomocy.
Tym samym wbrew twierdzeniom strony decyzje nie były dotknięte wadą rażącego naruszenia praw.
Ponadto organ odwoławczy dokonał analizy sprawy po kątem pozostałych przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji i stwierdził, że w sprawie te przesłanki nie zaistniały.
Pismem z (...) lipca 2019 r. strona złożyła skargę na decyzję MRiRW z (...) czerwca 2019 r., wnosząc o uchylenie zarówno tej decyzji, jak i decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z (...) kwietnia 2019 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że otrzymała analogiczne płatności za rok 2008 w "identycznym" stanie faktycznym.
Nadto strona złożyła wniosek dowodowy o przesłuchanie na rozprawie w charakterze świadka K. B. na okoliczność dopuszczenia się przez Prezesa ARiMR i MRiRW w przedmiotowej sprawie rażącego naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrolowana w sprawie decyzja została wydana w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej może zostać wszczęte z urzędu lub – jak w niniejszej sprawie – na wniosek. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 poz. 256, dalej: kpa), co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty (może to uczynić w postępowaniu odwoławczym).
Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy weryfikuje samo orzeczenie, nie zaś materialnoprawne interesy strony postępowania, w którym wydano decyzję podlegającą ocenie pod kątem nieważności. Taki zakres omawianego postępowania wiąże się niewątpliwie z treścią art. 16 kpa statuującego zasadę trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu administracyjnym. Ostatecznymi decyzjami są takie decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu administracyjnym, a taki przymiot niewątpliwie posiadała decyzja Dyrektora Oddziału z (...) lipca 2011 r. nr (...).
Zgodnie z art. 156 § 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
- 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
- 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;
- 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
- 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
- 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
- 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
W myśl natomiast art. 156 § 2 kpa nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.
Istota sporu w niniejszym postępowaniu sprowadza się do oceny tego, czy okoliczności przedstawione przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności powołanej wyżej decyzji, wypełniają przesłankę opisane w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja MRiRW z (...) czerwca 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa ARiMR z (...) kwietnia 2019 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału z (...) lipca 2011 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika z (...) kwietnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Rolą sądu administracyjnego jest ocena, czy organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa określających zasady prowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, a więc, czy Prezes ARiMR a następnie MRiRW prawidłowo zbadał ostatecznie zakończone postępowanie administracyjne w zakresie wskazanych w art. 156 § 1 kpa przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji.
Stwierdzenie przez organy nadzorcze wystąpienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa doprowadziłoby do uchylenia decyzji z (...) lipca 2011 r. nawet pomimo posiadania przez tę decyzję statusu ostateczności. "W przypadku stwierdzenia wystąpienia w sprawie przesłanki nieważnościowej uzasadnione i konieczne jest odstąpienie od ustanowionej w art. 16 § 1 kpa zasady trwałości decyzji i wyeliminowanie takiego rażąco wadliwego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 902/09; pub. www.orzecznia.nsa.gov.pl)".
Strona kwestionuje zgodność z prawem decyzji wydanych w trybie nadzwyczajnym, ponieważ organy administracji odmawiając stwierdzenia nieważności nie uwzględniły zasadnych w jej ocenie zarzutów dotyczących naruszenia 156 § 1 pkt 2 kpa, które to zarzuty strona podniosła we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.
Analiza zarzutów skargi prowadzi do wniosku, że skarżąca wywodzi wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa z uchybienia przez organy administracji przepisom prawa procesowego, co doprowadziło organy do błędnych ustaleń faktycznych. Mianowicie strona wskazuje, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z (...) kwietnia 2011 r. (utrzymana w mocy decyzją Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z (...) lipca 2011 r.) została wydana w "identycznym" stanie faktycznym, co decyzja dotycząca płatności za 2008 r., za który to rok skarżąca płatności otrzymała w przeciwieństwie do płatności, których dotyczy decyzja z (...) kwietnia 2011 r. (płatności za 2010 r.).
Odnosząc się do stanowiska strony wyjaśnić należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 kpa, co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym, działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok NSA z 27 października 1995 r. sygn. akt III SA 829/95, niepublikowany, wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 1996 r. sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258). Powołany art. 156 § 1 kpa stanowi zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji.
Wymaga wyjaśnienia, że wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa stanowi jedną z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" nie zostało zdefiniowane w przepisach. Powszechnie przyjmuje się, że warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Ma on miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji, przy czym istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Jednocześnie podkreśla się, że postawienie zarzutu rażącego naruszenia prawa może mieć miejsce wyłącznie w przypadku stosowania przez organ przepisu, którego treść nie budzi wątpliwości, a interpretacja w zasadzie nie wymaga sięgania po inne metody wykładni poza językową (wyrok NSA z 9 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 692/05, publ.: Lex 273667).
Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter rażący, tzn. gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z 9 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 218/06, publ.: Lex nr 307507).
Naruszenie prawa, uznawane za rażące, może dotyczyć przepisów prawa materialnego, przepisów o charakterze ustrojowym, jak również przepisów postępowania. Jakkolwiek podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również przepisu postępowania, to wada wskazująca na nieważność musi jednak tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego.
W judykaturze zwraca się jednak uwagę, że nie będzie uzasadniać stwierdzenia nieważności naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu. Dla stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia naruszenie prawa musi być kwalifikowane do stopnia rażącego - powstającego wówczas, gdy czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie nie są realizowane w odniesieniu do stanu prawnego sprawy i jego elementów, ale tak, jak gdyby do ich przeciwieństwa, poprzez zanegowanie w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy. Aby można było mówić o nieważności spowodowanej rażącym naruszeniem prawa, pomiędzy określonym przepisem prawa a podjętym w decyzji rozstrzygnięciem musi zachodzić oczywista sprzeczność, powodująca, że akt taki - pomimo jego ostateczności - nie może pozostawać w obrocie prawnym (por. wyrok NSA z 27 maja 2015 r. II FSK 1459/13, publ.: LEX nr 1774176 i powołane tam orzecznictwo).
W orzecznictwie sądów administracyjnych ponadto przyjmuje się, że "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży (np. wyrok NSA z 5 sierpnia 2015 r. II FSK 1863/13, publ.: LEX nr 1783634). O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko w wypadku oczywistego naruszenia prawa, dającego się ustalić na podstawie prostego zestawienia treści konkretnej normy prawnej z treścią orzeczenia zapadłego w sprawie (wyrok NSA z 5 marca 2015 r. II FSK 252/13, LEX nr 1666148).
Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa polegającego na braku stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z (...) lipca 2018 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z (...) kwietnia 2011 r. z tego powodu, że w tożsamym, według strony, stanie faktycznym skarżąca otrzymała płatności za rok 2008. Słusznie w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy uznał, iż tego rodzaju zarzut, dotyczący w istocie prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy mógłby stanowić pole do analizy podczas postępowania wznowieniowego, a nie dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji. Samo zaś wydanie decyzji o odmiennej treści w podobnym czy tożsamym stanie faktycznym (czego wszakże skarżąca nawet nie wykazała, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż te stany faktyczne były identyczne i powołano się na jeden ten sam dowód) nie przesądza automatycznie, że taka decyzja jest obarczona kwalifikowaną wadą nieważności. Organ administracyjny wydaje decyzję na podstawie stanu faktycznego oraz prawnego z daty jej wydania.
Co więcej wydając decyzję z (...) lipca 2011 r. organ oparł się na uzyskanym materiale dowodowym. Mianowicie jak wynika z decyzji organ I instancji w wyniku udzielonej odpowiedzi przez Wójta Gminy R. uzyskał informację (wraz z dokumentacją), że w stosunku do skarżącej prowadzone były postępowania w 2006 i 2009 r. dotyczące udzielenia zezwolenia na wycinkę drzew i krzewów z działki ewidencyjnej (...) i strona uzyskała zezwolenie na wycinkę drzew i krzewów. Poza tym organ uzyskał informację, że na części tej działki prowadzona była rekultywacja w 2010 r. Na podstawie tych dokumentów oraz zdjęć ortofotomapy z (...) sierpnia 2004 r. organ ustalił, że na działce (...) rzeczywista powierzchnia działki wynosiła 17,65 ha, a nie deklarowana 18,98 ha. Na pozostałej powierzchni stwierdzono brak rolniczego użytkowania tego gruntu na dzień 30 czerwca 2003 r.
Dodatkowo trzeba także zwrócić uwagę, że jak wynika z treści decyzji Dyrektora Oddziału z (...) lipca 2011 r. (strona 8), w trakcie postępowania o przyznanie płatności za rok 2008 oraz 2009 strona była informowana, że część działki nr (...) nie kwalifikuje się do płatności, ponieważ nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r., co skutkowało pomniejszeniem przyznanych płatności. Dyrektor Oddziału mając taki stan faktyczny na uwadze przyjął, że strona wnioskując o płatności za 2010 r. do działki nr (...) miała pełną świadomość, że płatność do części tej działki jej nie przysługuje. Organ przyjął, że na dzień 30 czerwca 2003 r. na tej działce nie znajdował się żaden sad ani jego pozostałość.
Tym samym strona występując po raz kolejny w 2010 r. o płatność do całej powierzchni działki (...) działała w celu nienależnego uzyskania dopłat do gruntu co do którego płatność w części nie przysługiwała. Organ przyjął, że strona działała umyślnie i dlatego też wydał decyzję o wskazanej wyżej treści.
Przy tak ustalonym stanie faktycznym w żadnym wypadku nie można stwierdzić, że decyzja Dyrektora Oddziału i poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa. Organ bowiem przyjął na podstawie zebranego materiału dowodowego, że skarżąca na skutek swojego umyślnego działania (zgłaszania działki, której część podlegała wyłączeniu) doprowadziła do odmowy przyznania wnioskowanej płatności. Organ bowiem zastosował obowiązujący wówczas art. 60 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L z 2 grudnia 2009 r. nr 316 s. 65), który stanowił, że w przypadku, gdy różnica między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 wynika z celowych zawyżeń, to jeśli różnica ta przekracza 0,5 % obszaru zatwierdzonego lub 1 ha, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony na mocy art. 57, nie jest przyznawana w odniesieniu do danego roku kalendarzowego w ramach przedmiotowego systemu pomocy.
Z uwagi na ustalenie przez organ administracyjny wydający decyzję z (...) kwietnia 2011 r. (potwierdzoną decyzją organu odwoławczego), że powierzchnia faktycznie użytkowana rolniczo na działce (...) jest w rzeczywistości mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana we wniosku przez stronę o 2,7582%, to podjęta decyzja w zakresie płatności jawi się jako w pełni zasadna. Ustalono bowiem, że powierzchnia ta nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r., co wykluczyło tę powierzchnię z płatności. W myśl art. 124 pkt 1 rozporządzania nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. UE L z 31 stycznia 2009 r. nr 30 s.16) powierzchnia użytków rolnych nowego państwa członkowskiego innego niż Bułgaria i Rumunia, objętego systemem jednolitej płatności obszarowej stanowią część jego wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych, które w dniu 30 czerwca 2003 r. utrzymane byty w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy były w tym dniu wykorzystywane do produkcji oraz, w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję.
Powyższym ustaleniom nie można przypisać rażącego naruszenia prawa, gdyż ustaleń tych organ dokonał na podstawie zebranego materiału dowodowego. Co najwyżej można tym ustaleniom przypisać pewną wadliwość, czego dowodem może być (ale nie musi) wskazywany przez stronę wyrok NSA z 5 grudnia 2013 r. II GSK 1494/12. Jednakże wadliwość ta nie jest tego rodzaju, że jest widoczna na tzw. "pierwszy rzut oka" i wymagałaby co najmniej poczynienia dodatkowych ustaleń, czego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności się nie czyni. Innymi słowy wydana decyzja nie zawiera w sobie takich wad, które po skonfrontowaniu ich z zebranym materiałem dowodowym mogłyby wskazywać, że wydana decyzji w sposób bezsporny, oczywisty narusza prawo, a więc że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Przeciwnie decyzja jest spójna z materiałem dowodowym i jeżeli zawiera wady to co najwyżej wady takie, które mogły być usunięte w postępowaniu zwykłym (odwołanie, skarga), a nie w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. Z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa, co w sprawie zdaje się czynić strona skarżąca.
W związku z tym w przedmiotowej sprawie nie wydano decyzji ostatecznej obarczonej kwalifikowaną wadą, jaką jest rażące naruszenie prawa.
W sprawie także należy wskazać, że organy orzekające dokonały analizy pozostałych przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej i zasadnie uznały, że także one w sprawie nie występują.
Na zakończenie odnosząc się do wniosku strony o przesłuchanie K.B. sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: ppsa) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ze wskazanego przepisu wynika zatem, że sąd administracyjny uprawniony jest jedynie do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów i to tylko w określony sytuacjach. Z uwagi więc na fakt, że podczas postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym niemożliwym jest przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka, wniosek dowodowy strony należało oddalić.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.