Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 października 2013 r., wydanym w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 226/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) stycznia 2011 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranej pomocy finansowej z budżetu Unii Europejskiej oraz zasądził koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz adwokata M. S. Pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy sporządził i złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł w niej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz oświadczył, że wynagrodzenie z tytułu świadczenia nieopłaconej pomocy prawnej, nie zostało zapłacone w całości ani części.
Wyrokiem z 11 marca 2015 r. sygn. akt II GSK 155/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 października 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1468/13. Pełnomocnik z urzędu ustanowiony dla Skarżącego nie stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461), dalej: "rozporządzenie". Przepis § 19 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6 rozporządzenia. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu stanowiła 14.942 zł. W myśl natomiast § 6 pkt 2 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 500 zł do 1.500 zł – 180 zł.
Na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach, nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie adwokat reprezentował stronę skarżącą w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, a Sąd ten w wyroku z 3 października 2013 r. zasądził na jej rzecz koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Po wydaniu wyroku oddalającego skargę, adwokat sporządził oraz wniósł skargę kasacyjną od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Wobec tego zasądzić należało na rzecz pełnomocnika wynagrodzenie w wysokości 120 zł.
Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W związku z powyższym na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.