Uzasadnienie
W skardze z dnia 16 maja 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Stowarzyszenie [...] wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych.
Skarżące stowarzyszenie wskazało, że wskutek działań organów administracji nie otrzymało do dnia złożenia skargi zaległych transz dofinansowania projektu,, [...]". Podniosło, że nie jest w stanie do czasu rozpoznania skargi ponieść nakładów finansowych na ww. projekt bez uszczerbku. Pokreśliło, że w razie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zrealizowania obowiązku zapłaty kwoty 31722,05 zł może zaistnieć konieczność dochodzenia tej kwoty w postępowaniu cywilnym, co może wyrządzić w majątku stowarzyszenia trudne do odwrócenia skutki.
W dniu 11 lipca 2013 r. wpłynęło pismo skarżącego stowarzyszenia w którym wskazało, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi mu znaczną szkodę o charakterze majątkowym i nie majątkowym.
Stowarzyszenie podniosło, że na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2010 r. (Dz. U. Nr 125, poz. 846) w sprawie rejestru podmiotów wykluczonych z możliwości otrzymania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich w związku ze zgłoszeniem nadesłanym przez Wojewódzki Urząd Pracy w [...], skarżące stowarzyszenie zostało wpisane do prowadzonego przez Ministra Finansów na podstawie art. 210 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) Rejestru podmiotów wykluczonych z możliwości otrzymania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Ww. wpis był związany z treścią przedmiotowej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie, zatem nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005r, sygn. akt II OZ 201/05).
W przedmiotowej sprawie podane przez skarżące stowarzyszenie twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących sytuację materialną stowarzyszenia, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (Postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (LEX nr 564208), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości.
Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
W niniejszej sprawie skarżące stowarzyszenie wskazało, że obowiązek zwrotu kwoty dofinansowania 31722,05 zł spowoduje u niej znaczną szkodę. Nie wyjaśniono przy tym na czym ta szkoda miałaby polegać oraz nie przedłożono wraz z wnioskiem żadnych dokumentów, potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia stowarzyszeniu znacznej szkody. Ponadto nie określono kondycji finansowej stowarzyszenia oraz nie nadesłano żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby ją zobrazować.
Nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji argument o możliwości wpisania stowarzyszenia do podmiotów wykluczonych z możliwości otrzymania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich (argument wywiedziony z przepisu art. 207 ust. 4 ustawy o finansach publicznych i Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie rejestru podmiotów wykluczonych (...). Jest to okoliczność niezwiązana bezpośrednio z możliwością realizacji projektu, a w związku z tym nie może być uznana za okoliczność spełniającą przesłankę warunkującą wstrzymanie wykonania aktu w niniejszej sprawie.
Zbyt ogólne są także dalsze argumenty skarżącego, iż uzasadniają wstrzymanie poważne komplikacje i brak możliwości uzyskania jakiegokolwiek dofinansowania w przyszłości.
W świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.