Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 listopada 2009r., odrzucił skargę F. L. z uwagi na brak wpisu sądowego. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi zainteresowanej w dniu 2 grudnia 2009r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru).
W dniu 9 grudnia 2009r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wraz z wnioskiem o rozpoznanie przez sąd wniosku złożonego w trybie art. 84 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o wyznaczenie dodatkowego terminu, w którym będzie możliwe dokonanie wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 stycznia 2010r. oddalił wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu oraz oddalił wniosek o wyznaczenie dodatkowego terminu do uiszczenia wpisu. Sąd uznał, iż pełnomocnik nie przedstawił argumentów, że strona przez niego reprezentowana bez swojej winy nie mogła dochować terminu. Zaś termin do uiszczenia wpisu, jak wskazał tut. Sąd jest terminem ustawowym, który nie podlega przedłużeniu.
Pełnomocnik skarżącej złożył na ww. postanowienie zażalenie, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 lutego 2010r. odrzucił, z uwagi na brak jego opłacenia przez profesjonalnego pełnomocnika.
W dniu 26 lutego 2010r. pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie na postanowienie z 16 lutego 2010r., w którym zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, które polegało na niezastosowaniu w sprawie treści przepisu art. 227 p.p.s.a. i niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 178 w związku z art. 197 § 2 tejże ustawy oraz wniósł o uchylenie postanowienia w całości. Zdaniem pełnomocnika przedmiotowe zażalenie jest wolne od opłat sądowych.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 2 kwietnia 2010r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do złożenia pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania mocodawcy w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i potwierdzające takie umocowanie w dacie wniesienia zażalenia.
W odpowiedzi pełnomocnik reprezentujący stronę, złożył w dniu 15 kwietnia 2010r. pismo, w którym poinformował o problemach związanych z kontaktem ze swoją mocodawczynią, z uwagi na zabieg medyczny któremu musiała się poddać. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o wydłużenie terminu - do 14 dni - na uzupełnienie braku formalnego tj. na złożenie stosownego pełnomocnictwa.
W dniu 28 kwietnia 2010r. pełnomocnik złożył pełnomocnictwo upoważniające do reprezentowania skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zażalenie złożone przez pełnomocnika skarżącej podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków poprzez złożenie pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 8 kwietnia 2010r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 105 akt sądowych), a mimo to braki w zakreślonym 7-dniowym terminie nie zostały przez pełnomocnika uzupełnione. Pismo złożone przez pełnomocnika w dniu 15 kwietnia 2010r. z wnioskiem o wydłużenie terminu - do 14 dni - na uzupełnienie braku formalnego tj. na złożenie stosowanego pełnomocnictwa, nie mogło odnieść zamierzonego skutku.
Zgodnie z art. 49 p.p.s.a. siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma (skargi) jest terminem ustawowym i nie może być na wniosek strony przez przewodniczącego przedłużony ani skrócony. Wniosek taki jest niezasadny, ponieważ termin dotyczący uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego (w tym wypadku zażalenia), o jakim mowa w art. 49 p.p.s.a. nie podlega skróceniu ani wydłużeniu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, zażalenie należało odrzucić.