Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] sp. z o.o. w [...] (zwany dalej skarżącym) decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] Szef Służby Celnej (dalej jako organ) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] marca 2011 r. nr [...] wydaną w przedmiocie uwzględnienia wniosku o podjęcie działań przez organy celne.
Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym:
[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], działając na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r., pismem z dnia [...] lutego 2011 r. złożyły do Dyrektora Izby Celnej w [...] wniosek o podjęcie działań przez organy celne w celu ochrony praw własności intelektualnej w odniesieniu do znaku towarowego słowno-granicznego "[...]" zarejestrowanego w Urzędzie Patentowym RP pod numerem [...].
W dniu [...] marca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] wydał decyzję nr [...] uwzględniającą ten wniosek o podjęcie działań przez organy celne oraz wyznaczył okres, w jakim organy celne mają podjąć działanie. Okres ten został wyznaczony od dnia [...] marca 2011 r. do dnia [...] marca 2012 r.
Podstawową przesłanką wydania tej decyzji była treść art. 5 ust. 7 i 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. oraz zaistnienie okoliczności określonych w art. 1 ust.1 tego rozporządzenia, w którym określone zostały warunki działań podejmowanych przez organy celne, gdy istnieje podejrzenie, że towary naruszają prawo własności intelektualnej w sytuacjach gdy w szczególności: towary są zgłoszone o dopuszczenie do swobodnego obrotu, wywozu lub powrotnego zgodnie z art. 61 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r., z późn. zm.) lub gdy towary takie zostały znalezione w czasie kontroli towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty lub go opuszczających zgodnie z art. 37 i art. 138 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, gdy są objęte procedurą zawieszającą w rozumieniu art. 84 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia, gdy są w trakcie procesu powrotnego podlegającego powiadomieniu na mocy art. 182 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia lub umieszczone w strefie wolnocłowej lub składzie wolnocłowym w rozumieniu art. 166 tego rozporządzenia.
Od powyższej decyzji odwołał się [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]u, pismem z dnia 22 marca 2011 r. uzupełnionym pismem z dnia 30 marca 2011 r., oraz pismami z dnia 20 maja 2011 r., z dnia 23 maja 2011 r. oraz dnia 3 czerwca 2011 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odrzucenie wniosku spółki [...] z dnia 21 lutego 2011 r. o podjęcie działań przez służby celne, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Dyrektora Izby Celnej w [...]. Ponadto strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, jako sprzecznej z przepisami prawa celnego oraz wobec istnienia obawy spowodowania nieodwracalnej szkody dla spółki [...]".
W ocenie strony skarżącej decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów:
art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. polegające na jego błędnym niezastosowaniu w niniejszej sprawie, art. 5 oraz art. 8 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu w niniejszej sprawie, art. 122, art. 123 § 1, art. 125 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] Szef Służby Celnej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] marca 2011 r. nr [...] wydaną w przedmiocie uwzględnienia wniosku o podjęcie działań przez organy celne.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego błędnego niezastosowania przepisu art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003, wyłączającego stosowanie niniejszego rozporządzenia do towarów oznaczonych znakiem towarowym za zgodą posiadacza tego znaku towarowego w ocenie Szefa Służby Celnej przepis ten nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż analiza dokumentów załączonych do wniosku o podjęcie działań złożonego przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wskazywał – zdaniem organu - na jednoznaczny stan prawny.
Mianowicie w dniu [...] grudnia 2007 r. została zawarta umowa pomiędzy [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] a [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na używanie znaku towarowego słowno-graficznego "[...]" na produkowanych wyrobach przez okres lat 20 od daty zawarcia ww. umowy. Następnie w dniu [...] wrześnią 2010 r. przedmiotowa umowa została rozwiązana na mocy porozumienia ze skutkiem rozwiązania na dzień jego zawarcia. Zgodnie z postanowieniami porozumienia z dnia [...] września 2010 r. [...] nie posiada prawa do oznaczania znakiem towarowym "[...]" po dniu [...] października 2010 r. wyprodukowanych przez nią towarów, poza tym na dzień rozpatrywania wniosku o podjęciu działań Służba Celna nie dysponowała żadnymi dokumentami świadczącymi o stwierdzeniu nieważności porozumienia z dnia [...] września 2010 r.
Organ zauważył ponadto, że powoływanie się na art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 nie może mieć miejsca w odniesieniu do decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 3 marca 2011 r., wydanej na podstawie wniosku o podjęcie działań złożonego przez spółkę [...]" z uwagi na jej powszechny charakter chroniący prawa wynikające z rejestracji znaku towarowego przed różnego rodzaju naruszeniami. Działania organów celnych kierowane mogą być wobec towarów podejrzanych o naruszenie praw do znaku towarowego "[...]", niezależnie od podmiotu dokonującego obrotu tymi towarami. Ocena sytuacji, czy towar oznaczony jest znakiem towarowym za zgodą posiadacza prawa nie jest dokonywana na etapie rozpatrywania wniosku o podjęcie działań przez organy celne lecz na etapie powzięcia przez urząd celny (w miarę potrzeby po konsultacji z wnioskodawcą) podejrzenia o naruszeniu praw własności intelektualnej, o którym mowa w art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003.
Zatem w ocenie Szefa Służby Celnej zarzut błędnego niezastosowania powoływanego przez [...] art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 wyłączającego stosowanie niniejszego rozporządzenia do towarów oznaczonych znakiem towarowym za zgodą posiadacza prawa nie znajdował uzasadnienia.
Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów art. 5 oraz art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 polegającego na ich niewłaściwym zastosowaniu w niniejszej sprawie Szef Służby Celnej stwierdził, że Dyrektor Izby Celnej w [...] rozpatrywał wniosek o podjęcie działań na podstawie dowodów posiadania przez wnioskodawcę określonych praw własności intelektualnej. Jednym z warunków uwzględnienia wniosku o podjęcie działań jest przekazanie organom celnym dokumentów określonych w art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003. Wszystkie niezbędne do uwzględnienia wniosku o podjęcie działań dokumenty, w tym określone w art. 5 rozporządzenia Rady (WE), w przedmiotowej sprawie zostały dostarczone, wobec czego zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 wydana została decyzja uwzględniająca wniosek o podjęcie działań. Zgodnie z dyspozycją powyższego artykułu Dyrektor Izby Celnej w [...] niezwłocznie przekazał przedmiotową decyzję do wszystkich izb celnych celem stosowania.
Wypełnione zostały zatem wszystkie warunki określone w art. 5 oraz art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003. Odwołujący – zdaniem organu II instancji - nie przedstawił uzasadnienia dla zarzutów naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej w [...] art. 5 i art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003, wobec tego zaistniała sytuacja uniemożliwiająca szczegółowe odniesienie się do tego zarzutu prze organ.
Ponadto odnośnie zarzutu naruszenia art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej Szef wskazał, że organy celne zapewniły stronom czynny udział w każdym stadium postępowania i umożliwiły wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 133 Ordynacji podatkowej status strony w postępowaniu podatkowym (celnym) w przypadku osoby trzeciej opiera się na posiadaniu przez nią interesu prawnego. Zatem osoba trzecia może skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Takie stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1661/10.
Ponadto organ podkreślił, iż na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 nie można wywnioskować istnienia interesu prawnego strony innej niż osoba, która złożyła wniosek o podjęcie działania przez organy celne w postępowaniu przed Dyrektorem Izby Celnej w [...] o podjęcie działań przez organy celne w związku z podejrzeniem naruszenia praw własności intelektualnej. W przedmiotowej sprawie postępowanie w sprawie wniosku o podjęcie działania dotyczyło wniosku złożonego do Dyrektora Izby Celnej w [...] przez spółkę [...]" z siedzibą w [...], którym przysługuje prawo wynikające z rejestracji znaku towarowego "[...]" nr [...].
Natomiast o statusie strony postępowania przysługującym [...] można mówić wyłącznie w przypadku postępowania dotyczącego zatrzymania towarów podejrzanych o naruszenie praw własności intelektualnej. Odwołujący został powiadomiony o zatrzymaniu (na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] uwzględniającej wniosek o podjęcie działań) towaru będącego jego własnością z uwagi na podejrzenie naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" i jest jedynie stroną w postępowaniu toczącym się w związku z tym zatrzymaniem. Jednakże w związku z odwołaniem od decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] złożonym przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] w dniu 6 maja 2011 r. Szef Służby Celnej skierował do spółki pismo, w którym zawiadomił o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, z czego spółka skorzystała.
Natomiast odnośnie zarzutów naruszenia art. 122, art. 125 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne poprzez ich niewłaściwe stosowanie Szef Służby Celnej stwierdził, że Dyrektor Izby Celnej w [...] posiadał pełen materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do spełnienia przesłanek do wydania decyzji.
[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości decyzję wydaną przez Szefa Służby Celnej dnia 9 czerwca 2011 r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2011 r. i wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w I instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z 22 lipca 2003 dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U.UE L z dnia 2 sierpnia 2003 r.), polegające na jego błędnym niezastosowaniu w niniejszej sprawie, naruszenie art. 1 ust. 1, art. 5 Rozporządzenia 1383/2003 poprzez ich błędne zastosowanie, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 125 § 1, art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne z dnia 19 marca 2004 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
- 3. naruszenie przepisu art. 201 § 1 pkt 2) Ordynacji podatkowej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (vide. T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisy postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, aczkolwiek skarga nie jest zasadna we wszystkich swoich zarzutach.
W prawie polskim ochrona praw własności intelektualnej na granicy jest pochodną rozwiązań przyjętych w prawie europejskim. Wraz z wejściem Polski do Wspólnoty Europejskiej w tym zakresie zaczął obowiązywać Wspólnotowy Kodeks Celny, tj. rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, zwane dalej również "WKC", oraz od 1 lipca 2004 roku rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczące działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U.UE.L.03.196.7 z dnia 2.08.2003r.), zwane dalej: "Rozporządzeniem nr 1383/2003" lub "Rozporządzeniem podstawowym".
Kolejnym aktem prawa europejskiego dotyczącym sfery ochrony własności intelektualnej na granicy, mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie, jest rozporządzenie Komisji (WE) nr 1891/2004 z 21.10.2004 r. ustalające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej(...)(Dz.U.UE.L.04.328.16 z dn. 30.10.2004r.).
Wskazane wyżej akty prawa europejskiego stanowią podstawowy, wspólny dla wszystkich państw UE trzon uregulowań prawnych w sferze ochrony własności intelektualnej na granicy, co, mimo szczegółowości tych uregulowań, nie oznacza wyeliminowania przepisów prawa krajowego jako podstawy prawnej działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa.
Tak więc, polskie organy celne, podejmując działania w zakresie ochrony praw własności intelektualnej powinny, poza wskazanymi przepisami prawa wspólnotowego, stosować także przepisy prawa polskiego, tj. w szczególności ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z p. zm.) oraz ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2004r. Nr 68, poz. 622 z p. zm.), jak również ustaw pozwalających na zdefiniowanie przedmiotu ochrony na gruncie prawa polskiego, takich jak np. ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, czy też Prawo własności przemysłowej.
Podstawową kwestią, jaką w oparciu o wskazane wyżej regulacje należało rozstrzygnąć w ramach niniejszego postępowania było zagadnienie charakteru dokonanego przez organ celny działania uregulowanego w przepisach Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003, polegającego na uwzględnieniu wniosku o podjęcie działań przez organy celne w celu ochrony praw własności intelektualnej.
Kluczowym w rozpatrywanej sprawie jest określenie, czy przepisy rozporządzenia podstawowego mają w niej w ogóle zastosowanie w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003.
Przepis ten stanowi, że niniejsze rozporządzenie określa warunki działań podejmowanych przez ograny celne, gdy istnieje podejrzenie, że towary naruszają prawo własności intelektualnej w następujących sytuacjach:
- a) gdy są zgłoszone o dopuszczenie do swobodnego obrotu, wywozu lub powrotnego wywozu zgodnie z art. 61 rozporządzenia (WE) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny;
- b) gdy zostały znalezione w czasie kontroli towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty lub go opuszczających zgodnie z art. 37 i 138 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, gdy są objęte procedurą zawieszającą w rozumieniu art. 84 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia, gdy są w trakcie procesu powrotnego podlegającego powiadomieniu na mocy art. 182 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia lub umieszczone w wolnym obszarze celnym lub wolnym składzie celnym w rozumieniu art. 166 tego rozporządzenia.
Zgodnie z brzmieniem zacytowanego przepisu organ celny, do którego jest kierowany wniosek o podjęcie działań przez organy celne w celu ochrony praw własności intelektualnej, zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy towary, wskazane we wniosku, znajdują się w sytuacjach określonych w przepisie art. 1 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, czy zachodzi wobec nich wyłączenie stosowania rozporządzenia (art. 3), później do dokonania ustalenia, czy po stronie wnioskodawcy istnieje uprawnienie do żądania takiego działania (art. 5 i 6), a następnie do podjęcia działań określonych w rozporządzeniu (art. 8).
Organy celne mogą zatem podejmować działania określone w następnych przepisach rozporządzenia podstawowego dopiero wówczas, gdy zajdą sytuacje wskazane w art. 1 ust. 1 rozporządzenia.
Jednakże organ w rozpatrywanej sprawie - zdaniem Sądu - bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie przyjął, że towary skarżącej spółki naruszyły prawo własności intelektualnej we wskazanych sytuacjach.
Organ w swojej decyzji odniósł się tylko do wskazań art. 3, art. 5 oraz art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1383/2003, w ogóle nie rozpatrując dyspozycji zawartej w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia. Nie można bowiem stwierdzić, że zacytowanie wskazanego przepisu oraz ogólne stwierdzenie, że w ogóle zaistniały okoliczności wskazane w tym przepisie można zakwalifikować jako działanie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego.
W takiej sytuacji, kiedy organy mają obowiązek prowadzić postępowanie dowodowe ustalające, czy w rozpatrywanej sprawie rozporządzenie ma zastosowanie, czy też nie, zaś organ nie przeprowadza w ogóle postępowania mającego na celu ustalenie takich okoliczności, nie może podejmować czynności przewidzianych w przepisie art. 5 i art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1383/2003, działanie takie ponadto pozostaje w sprzeczności z zasadami wynikającymi z przepisów art. 120, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne.
Należy przy tym podkreślić, że skoro trudno jest zawrzeć organowi I instancji w uzasadnieniu decyzji - zważywszy na szczególną, ściśle sformalizowaną treść decyzji wydawanej w oparciu o przepisy rozporządzenia podstawowego – uzasadnienia faktycznego podjętych działań, tym bardziej na organie odwoławczym spoczywa obowiązek odpowiedniego umotywowania decyzji w tym zakresie, zgodnie ze wskazanym przepisem art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Tym samym należy stwierdzić, że organy naruszyły treść przepisu art. 5 ust. 1 rozporządzenia 1383/2003, z którego wynika, że posiadacz prawa może składać wniosek na piśmie do właściwych służb celnych o podjęcie działania przez organy celne wtedy, gdy towary znajdują się w jednej z sytuacji określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia.
Jednocześnie Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły przepisów ar. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, gdyż nie jest zadaniem organów administracji (celnych) ocena skuteczności umów cywilnych i faktów z nich wynikających, gdyż taka ocena należy tylko do sądownictwa powszechnego.
Należy bowiem zauważyć, że ustalenia w przedmiocie oceny skuteczności umów cywilnych czy też istnienia lub nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego należą do właściwości sądów powszechnych (np. art. 189 k.p.c.). Organy administracji nie mogą kreować ani korygować tych stosunków (patrz: wyroki: Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2004 r., sygn. akt IV 449/03, Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II SA 1093/98, LEX nr 41322).
Zresztą z konstrukcji przepisu art. 3 ust. 1 oraz art. 5 rozporządzenia podstawowego wynika, że składający wniosek o ochronę uprawdopodabnia swoje uprawnienia, organ zaś nie ma obowiązku przeprowadzania postępowania dowodowego w tym zakresie.
Z powyższych powodów należy również stwierdzić brak naruszenia przez organy przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdyż działania określone przepisami rozporządzenia podstawowego są działaniami prewencyjnymi, a ewentualna odpowiedzialność wnioskującego o podjęcie działania w stosunku do pozostałych stron postępowania wynika wprost z konstrukcji przepisu art. 6 ust. 1 rozporządzenia Nr 1383/2003. Organ zawiesza bowiem postępowanie administracyjne jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie możliwe (patrz np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.02.2011r., sygn. akt I FSK 1600/10, LEX nr 774465).
Zważywszy na powyższe nie można również uznać za uzasadniony zawarty w skardze zarzut naruszenia przez organy celne przepisu art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej.
Sąd pragnie ponadto podkreślić, że podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2006r, sygn. akt V SA/Wa 2122/05, z którego wynika, że stroną postępowania toczącego się w ramach rozporządzenia nr 1383/2003 jest niewątpliwie wnioskujący (dysponujący prawem własności intelektualnej), zaś w przypadku uwzględnienia wniosku jest nim zarówno dysponent towaru, jak i wnioskodawca (dysponent chronionego prawa), postępowanie to bowiem dotyczy interesu prawnego każdego z nich.
Z tego względu w rozpatrywanej sprawie już organ I instancji winien uznać za stronę postępowania oprócz wnioskodawcy tj. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], również [...] sp. z o.o. w [...], to jego bowiem wnioskodawca w swoim wniosku wskazał jako osobę naruszającą jego prawa. Co prawda decyzja wydawana na podstawie art. 5 rozporządzenia jest skuteczna wobec wszystkich osób (erga omnes), które mogą naruszać prawa wnioskodawcy, jednakże osoby już wskazane we wniosku legitymują się interesem prawnym w chwili wszczęcia postępowania, powinny zatem być uwzględnione w decyzji jako strony.
Organy celne ponownie rozpoznając sprawę powinny zatem dokonać analizy materiału dowodowego, ewentualnie przeprowadzając dodatkowe postępowanie dowodowe i ustalić, czy w rozpatrywanej sprawie rozporządzenie Komisji (WE) nr 1383/2003 ma zastosowanie w myśl art. 1 ust. 1 rozporządzenia, czy też nie, a następnie odnieść się w decyzji co do istnienia lub nie tej kwestii, podejmując działania określone w przepisie art. 5 i art. 8 rozporządzenia, jednocześnie stosując wskazane przepisy Ordynacji podatkowej oraz wytyczne zawarte w niniejszym wyroku.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.