Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2007 r.
Wnioskiem z 7 września 2008 r. skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazano, iż skarżąca jest osobą bezrobotną i pozostaje na utrzymaniu osób trzecich. Wniosek zawiera również oświadczenie o stanie majątkowym T. P., który występował w sprawie jako pełnomocnik skarżącej. W oświadczeniu z 7 września 2008 r., które zostało załączone do wniosku, cudzoziemka wskazała, iż przebywa obecnie poza terytorium RP, zaś niemożliwość wjazdu na polski obszar prawny utrudnia jej obronę. Wnioskodawczyni wskazała, iż od czasu rozwodu pozostaje bez pracy i stałych środków utrzymania, wobec czego nie jest w stanie opłacić pomocy prawnej.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie w całości, bowiem sytuacja osobista i materialna skarżącej jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiają przede wszystkim te okoliczności, iż wnioskodawczyni nie posiada stałego źródła dochodów oraz przebywa poza terytorium RP, co uniemożliwia jej osobisty udział w postępowaniu. Ponadto wzięto pod uwagę, iż skarżąca nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, zaś skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.).
Z wyłożonych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.