Uzasadnienie
W. O. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lutego 2015r. nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...].
W treści skargi jej autor sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, z uwagi na ryzyko doprowadzenia do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw w majątku skarżącego. Wnoszący skargę wyjaśnił, że organy egzekucyjne zajmują wynagrodzenie stanowiące jedyne źródło utrzymania zobowiązanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).
W przypadku rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczne jest rozważenie w pierwszej kolejności, czy w konkretnej sytuacji rozstrzygnięcie organu administracji nadaje się i wymaga wykonania, przy czym przez pojęcie wykonania należy rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym orzeczeniu. Zarówno z praktyki sądowniczej, jak i z piśmiennictwa wynika, że instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (tak L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, opubl. w Lex pod nr 837880, z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1108/11, opubl. w Lex pod nr 1070497, patrz także T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217).
W tym miejscu należy zauważyć, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowienia dotyczy aktu administracyjnego, którym odmówiono umorzenia postepowania egzekucyjnego, w toku którego organ zajął nadpłatę w podatku dochodowym oraz wynagrodzenie za pracę. Jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jej praw, czy obowiązków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 października 2014r. sygn. akt II OZ 1072/14, z dnia 24 kwietnia 2014r. sygn. akt II FZ 470/14, z dnia 10 grudnia 2013r. sygn. akt II FZ 1358/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2013r. sygn. akt I SA/Gl 315/13, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 17 września 2010r. sygn. akt I SA/Lu 635/10, dostępne w Internecie j.w.).
A zatem reasumując postanowienie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego (a z takim postanowieniem mamy do czynienia w sprawie) "nie nadaje się do wykonania", gdyż nie nakłada na jej adresata żadnych obowiązków i nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej.
Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.