Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy J. W., dalej "skarżący", wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) maja 2014 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., Sąd może – na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi.
Wskazać jednak należy, że stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Tym samym wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek był w rozpatrywanej sprawie zbędny i nie może być rozpoznany. W sytuacji ustawowego zwolnienia Sąd nie wydaje w tym zakresie odrębnego orzeczenia, bowiem skutek w postaci zwolnienia od kosztów sądowych nastąpił już w momencie wniesienia skargi. Dlatego uznać należy, że postępowania w przedmiocie prawa pomocy jest w tym zakresie bezprzedmiotowe, a w konsekwencji podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który w stosunku do postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy trzeba stosować na zasadzie analogii.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. e) p.p.s.a. oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.