Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Ministra Rozwoju i Finansów C. z siedziba w S. (dalej: "Skarżący"), zawarło wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Uzasadniając wniosek Skarżący podniósł, że wykonanie ww. decyzji będzie oznaczało wpisanie go do rejestru podmiotów wykluczonych z możliwości otrzymania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Skarżący nie będzie mógł uczestniczyć w kolejnych przetargach na realizację programów współfinansowanych przez UE, co uniemożliwi mu wykonanie szeregu kolejnych projektów. Zdaniem Skarżącego, może to skutkować wyrządzeniem mu znacznej szkody poprzez utratę korzyści związanych z realizacją finansowanych z udziałem środków unijnych. Uważa ponadto, że wykluczenie z możliwości uzyskania wsparcia ze środków UE nie pozostanie bez wpływu na jego sytuację organizacyjno-ekonomiczną, bowiem będzie musiał ograniczyć swoją dotychczasową działalność i zatrudnienie. Skarżący obawia się również utrudnień przy uzyskaniu refundacji kosztów poniesionych przy realizacji programów już rozpoczętych i w znacznej mierze zrealizowanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Podkreślenia wymaga, że wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie zaistnienia powyższych przesłanek. Znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Przenosząc powyższe na okoliczności rozpoznawanego wniosku Sąd zauważa, że wykluczenie z możliwości otrzymania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, którego obawia się Skarżący, jest instytucją wprowadzoną art. 207 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870, ze zm.), dalej "u.f.p.". Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie rejestru podmiotów wykluczonych z możliwości otrzymania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich (Dz.U. z 2016 r. poz. 657), w § 3 ust. 3 stanowi, że właściwa instytucja zgłasza podmiot podlegający wpisowi do rejestru niezwłocznie po wystąpieniu przesłanki wykluczenia określonej w art. 207 ust. 4 pkt 1, 3 lub 4 u.f.p. Wykładnia tego przepisu, dokonana z uwzględnieniem zasad postępowania administracyjnego, prowadzi do wniosku, że zgłoszenie następuje w dniu, w którym decyzja określającą kwotę przypadającą do zwrotu, wydana na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p., stała się ostateczna.
Decyzja ta nie zawiera rozstrzygnięcia odnośnie wpisu do powyższego rejestru. Prawodawca nie uzależnia także wpisu od prawomocności decyzji. Wykluczenie z możliwości otrzymania środków, przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich i wpis do rejestru podmiotów wykluczonych jest dodatkowym, wynikającym z mocy prawa skutkiem wydania ostatecznej decyzji. Wpis do rejestru podmiotów wykluczonych nie stanowi więc wykonania decyzji o zwrocie, a jedynie odrębny skutek jej wydania, zatem nie ma związku ani z wykonaniem ani ze wstrzymaniem wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2014 r., II GZ 415/14).
Dla uzasadnienia wstrzymania wykonania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu, niezbędne jest wykazanie przez wnioskodawcę spełnienie określonych w ustawie przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Argumentacja wniosku oparta na braku możliwości realizacji planowanych projektów wskutek niemożności uzyskania dofinansowania z powodu dokonanego wpisu który, co należy wyraźnie podkreślić, jest skutkiem samoistnym, następującym z mocy prawa, nie świadczy o automatycznym spełnieniu przesłanek ustawowych określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 23 marca 2015 r. II GSK 321/15; z dnia 12 czerwca 2014 r., II GZ 297/14).
Również lakoniczne twierdzenie Skarżącego o negatywnym wpływie wykonania zaskarżonej decyzji na jego sytuację organizacyjno – ekonomiczną jest zdecydowanie niewystarczające do dokonania oceny, czy wskutek tego zostanie mu wyrządzona znaczna szkody czy też powstaną trudne do odwrócenia skutki. Ocena wniosku o wstrzymanie jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez Skarżącego. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko zgodnie z którym, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Podniesione twierdzenia powinny także znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Tymczasem twierdzenia Skarżącego są ogólnikowe i abstrakcyjne, i nie zostały poparte żadną dokumentacją pozwalającą na ich weryfikację.
Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.