Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2009r. działając w trybie art. 41 ust 2 ustawy z 9 listopada 2000r. o repatriacji (Dz.U. z 2004r. nr 53, poz. 532 z późn.zm.) odmówił - po rozpoznaniu wniosku G. K. z [...] grudnia 2008r. - uznania jej za repatrianta.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na dyspozycję art. 41 ust. 2 ww. ustawy o repatriacji, który stanowi, iż osoba która przed dniem wejścia w życie ustawy nabyła obywatelstwo polskie na podstawie przepisów ustawy z 15 lutego 1962r. o obywatelstwie polskim, może być uznana za repatrianta, jeżeli spełnia łącznie wymienione tam przesłanki. Wnioskodawczyni, jak wskazał Wojewoda nie spełniła jednej z wskazanych tam przesłanek, a mianowicie nie złożyła wniosku w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o repatriacji czyli do dnia 31 grudnia 2001r.
Ponadto organ rozpoznający sprawę podał, iż termin do składania wniosków o uznanie za repatrianta jest terminem prekluzyjnym (zawitym), nieprzywracalnym, którego zaniechanie powoduje wygaśnięcie uprawnień i obowiązku w znaczeniu materialnoprawnym, a instytucji przywrócenia terminu z art. 58 kpa nie można zastosować do terminu materialnego.
W odwołaniu od powyższej decyzji, jak i w uzupełnieniu złożonym przez wnioskodawczynię podkreśliła, iż nie zgadza się z decyzją Wojewody [...] i wnosi o jej uchylenie.
Zdaniem autorki odwołania decyzja narusza przepisy postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a ponadto organy nie zastosowały się do wymagań art. 9 kpa, który nakłada na organ obowiązek informowania, udzielania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek stronie.
Składająca odwołanie strona wskazała, iż posiada polskie pochodzenie, a status repatrianta jest jej niezbędny do ubiegania się o emeryturę i uznania lat pracy na terenie Białorusi.
Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] października 2009r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o repatriacji - odmówił uznania G. K. za repatrianta.
Organ odwoławczy podkreślił, iż G. K. nie spełnia przesłanek art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o repatriacji, zatem jej wniosek nie może zostać rozpatrzony pozytywnie.
Decyzja Ministra stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie jej za repatrianta.
Autorka skargi zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, art. 9 k.p.a. poprzez niezrealizowanie przez organy postępowania zasady udzielania informacji oraz art. 10 k.p.a. poprzez brak możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed organami obu instancji.
Skarżąca wskazała, iż nie została poinformowana przez organ o wszystkich przepisach i procedurach, które musi wypełnić by uzyskać status repatrianta w Polsce. Podobnie, jak w toku postępowania przed organami administracyjnymi podała, iż ma polskie pochodzenie, jednak dopiero w 1986r. mogła przyjechać do Polski, a kilka lat później uzyskała obywatelstwo polskie.
Status repatrianta, jak podała wnioskodawczyni jest jej niezbędny do ubiegania się o emeryturę i uznania lat pracy na terenie B. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, podtrzymując stanowisko prezentowane w skarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Organy obu instancji trafnie uznały, iż nabycie obywatelstwa w drodze repatriacji może nastąpić po spełnieniu przesłanek z art. 41 ust. 2 ustawy z 9 listopada 2000r. o repatriacji (Dz.U. z 2004r. nr 53, poz. 532 ze zm.) który stanowi, iż osoba która przed dniem wejścia w życie ustawy nabyła obywatelstwo polskie na podstawie przepisów ustawy z 15 lutego 1962r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2000r. nr 28, poz. 353) może być uznana za repatrianta, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
- 1) złoży w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wniosek o uznanie za repatrianta do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania,
- 2) jest polskiego pochodzenia,
- 3) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się,
- 4) do 1991 r. zamieszkiwała na stałe, przez co najmniej 5 lat, na terytorium, o którym mowa w art. 9,
- 5) nie zachodzą co do niej okoliczności, o których mowa w art. 8 ustawy (okoliczności wyłączenia).
G. K. złożyła wniosek o nadanie jej statusu repatrianta dopiero [...] grudnia 2008r., a więc po upływie terminu przewidzianego do jego złożenia, gdyż termin ten minął w dniu 31 grudnia 2001r. Jest to, jak słusznie przyjęły organy obu instancji termin nieprzywracalny, powodujący wygaśnięcie uprawnień i obowiązków, w znaczeniu materialnoprawnym. Przy tym, co Sąd podkreśla znaczenia nie mają okoliczności przyjęte jako podstawa złożenia wniosku o nadanie statusu repatrianta, na które wskazała skarżąca m.in. ubieganie się o emeryturę, uznanie lat pracy na terenie B. Wniosek skarżącej został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia, bez możliwości jego przywrócenia.
Wnioskodawczyni w treści złożonej skargi wskazała na naruszenie przez organy zasady udzielania informacji o wszystkich przepisach i procedurach niezbędnych do uzyskania statusu repatrianta. Trudno zgodzić się z tak przyjętym stanowiskiem strony, gdyż obowiązek organu nie rozciąga się na informowanie strony o całokształcie przepisów prawnych regulujących tematykę repatriacji wówczas, gdy strona występuje o zezwolenie na pobyt stały na terytorium RP. Skarżąca, jak wskazała przebywa w Polsce na stałe od 1986r., zatem tutaj koncentrują się jej wszystkie sprawy życiowe, a strona miała możliwość zapoznania się ze zmieniającymi się wymaganiami prawnymi dotyczącymi pożądanego przez nią statusu.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 7 k.p.a., gdyż organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, zwięźle i przystępnie dla wnioskodawczyni, ze wskazaniem na przepisy prawne, które w tym stanie sprawy uniemożliwiają wydanie dla skarżącej pozytywnego rozstrzygnięcia.
Wprawdzie rację należy przyznać skarżącej, iż organy przed wydaniem decyzji nie zapewniły skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych przez nią żądań, to uchybienie to jednak, jakkolwiek ważkie z punktu widzenia podstawowej zasady zapewnienia stronnie czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.), nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwany dalej p.p.s.a.) stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sama skarżąca poza zgłoszeniem wspomnianego zarzutu, który formalnie jest zasadny, nie przywołała żadnego argumentu, z którego mogłoby wynikać, że prawo do czynnego udziału w sprawie w sposób rzeczywisty zostało naruszone i stanęło to na przeszkodzie realizacji służącego jej uprawnienia.
Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjętą decyzję. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego.
Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.