Art. 41 ust. 1 ustawa o repatriacji

Prostym językiem

Osoba, która przed wejściem w życie ustawy dostała polskie obywatelstwo na podstawie ustawy z 1962 r., może być uznana za repatrianta, jeśli w ciągu 12 miesięcy od wejścia ustawy złoży wniosek do wojewody, była obywatelem ZSRR lub państwa powstałego po jego rozpadzie i jest polskiego pochodzenia. Repatriantem może być też osoba, która w tym samym terminie złoży wniosek, jest polskiego pochodzenia, przebywa w Polsce na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, mieszkała stale przez co najmniej 5 lat do 1991 r. na określonym terytorium i nie zachodzą wobec niej przeszkody z art. 8 ustawy. Do nabycia obywatelstwa przez małoletniego pod władzą rodzica uznanego za repatrianta stosuje się przepisy art. 7. Odpowiednio stosuje się też art. 16 ust. 2–4.

Opis wygenerowany automatycznie na podstawie powyższego przepisu. Wiążący jest tekst przepisu.