Uzasadnienie
P. K., dalej "Skarżący" w złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy wniósł o ustanowienie adwokata.
Opisując posiadany majątek Skarżący wskazał dom o powierzchni 215 m.kw. oraz samochód osobowy P., rok produkcji 2005, zaznaczając, że właścicielem samochodu jest jego żona. Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz dwójką dzieci. Oświadczył, że podstawą utrzymania rodziny są dochody z tytułu umowy o dzieło w wysokości 1.500 zł oraz z tytułu umowy o pracę w wysokości 3.000 zł. Opisując wydatki rodziny wskazał koszt spłaty kredytu (1.000 zł), opłaty stałe (1.000 zł) oraz wyżywienie (1.500 zł).
Z uwagi na to, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające dla oceny możliwości majątkowych wnioskodawcy, na podstawie zarządzenia z 27 maja 2015 r. wezwano do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów.
Pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu (...) maja 2015 r. Skarżący oświadczył, że wycofuje wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a", Sąd może - na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 pkt 1 p.p.s.a. czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi.
Stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest wszczynane na wniosek strony postępowania sądowego, która jest również dysponentem tego wniosku. Skoro Skarżący cofnął wniosek uznać należy, że procedowanie w tej sprawie jest bezzasadne.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.