Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. B. w imieniu której działają przedstawiciele ustawowi B. T. i D. V. decyzją z [...] sierpnia 2011r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym.
W dniu 27 grudnia 2010 r. D. V. oraz B. T. wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie małoletniej córce –A. B. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na pobyt z rodzicami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. Nr [...] odmówił udzielenia małoletniej Cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na fakt, iż Jej rodzice nie uzyskali wnioskowanych zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony.
Rodzice małoletniej Cudzoziemki, za pośrednictwem pełnomocnika, B. W., wystąpili z odwołaniem od powyższej decyzji, do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazując, iż decyzja orzekająca o odmowie udzielenia B. T. była błędna i wydana została z naruszeniem przepisów ustawy o cudzoziemcach, w związku z czym decyzja o odmowie udzielenia małoletniej wnioskowanego zezwolenia również obarczona jest wadą procesową.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
W uzasadnieniu ww. decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyjaśnił, że zgodnie z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust. 1, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, małoletnia Cudzoziemka przebywa w Polsce wraz z rodzicami – D. V. oraz B. T.. Rodzice małoletniej Cudzoziemki ubiegali się o udzielenie Im zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. Wojewoda [...] decyzjami z dnia [...] kwietnia 2011r. Nr [...] oraz Nr [...] orzekł o odmowie udzielenia D. V. oraz B. T. wnioskowanych zezwoleń. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołań rodziców małoletniej Zainteresowanej, decyzjami z dnia [...]2 sierpnia 2011r.
Nr [...] i [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia organu I instancji. W związku z faktem, iż rodzice małoletniej A. B. nie posiadają w chwili obecnej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz, że pobyt małoletniej Cudzoziemki jest integralnie związany z pobytem rodziców, organ stwierdził, iż wobec małoletniej Cudzoziemki nie zachodzą przesłanki do udzielenia Jej wnioskowanego zezwolenia.
W skardze D. V. oraz B. T. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji przedstawiciele ustawowi małoletniej skarżącej zarzucili:
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, że decyzje o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w stosunku do rodziców małoletniej Skarżącej zostały wydane z naruszeniem prawa, co miało wpływ na zaskarżoną decyzję;
- 2. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji naruszającej dobro rodziny małoletniej Skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
W ocenie sądu trafny jest zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Pierwszy z nich statuuje dwie naczelne zasady postępowania administracyjnego a mianowicie zasadę prawdy obiektywnej oraz tzw. słusznego interesu obywatela. Nakłada on na organ obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jego "uzupełnieniem" jest art. 77 § 1 k.p.a. zgodnie, z którym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.
Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek przeprowadzenia całego postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy spoczywa na organie.
Nie czyni zadość obowiązkom wynikającym z powyższych przepisów zdawkowe odwołanie się do innego postępowania i dowodów tamże przeprowadzonych oraz wskazanie, iż rozstrzygnięcie zapadłe w tym innym postępowaniu przesądza o wyniku sprawy niniejszej.
Takie stanowisko jest wadliwe także, dlatego że rozstrzygnięcie o którym wyżej mowa zostało zakwestionowane na drodze postępowania, sądowoadministracyjnego którego wynik nie był organom znany zarówno wtedy, kiedy wydawano decyzję w I jak i w II instancji.
Poza tym prowadzenie i zakończenie postępowania w sprawie z wniosku rodziców małoletniej skarżącej (o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony) nie uzasadniało odstąpienia od prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie z wniosku skarżącej i to nawet wówczas kiedy przedmiot tych postępowań był identyczny.
Przepisy postępowania administracyjnego nie pozwalają, bowiem w takiej sytuacji na rozstrzygnięcie sprawy z pominięciem tego wszystkiego, co takie rozstrzygnięcie powinno poprzedzać, a co wynika z przywołanych wyżej przepisów k.p.a.
Mają więc rację rodzice małoletniej skarżącej, jeśli twierdzą, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie wynika aby istotne dla sprawy okoliczności były przedmiotem badania i oceny przez organy obu instancji. Chodzi tu w szczególności o dochody uzyskiwane przez rodzinę skarżącej z różnych źródeł w tym z tytułu wynajmu mieszkania znajdującego się w [...].
Zarówno z decyzji Wojewody [...] jak i Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wynika, iż jako podstawę prawną wydanych przez te organy decyzji wskazano art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.
Stanowią one że:
- 1. Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeśli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b (art. 57 ust. 1 pkt 1),
- 2. Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust. 1 – jeżeli okoliczność która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
Treść powyższych przepisów z jednej strony, z drugiej zaś brak należytego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i utrzymanego nim w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji prowadzi do wniosku, iż muszą one zostać uchylone albowiem nie jest możliwa ich kontrola, co do tego czy były one w realiach przedmiotowej sprawy trafne.
Rozpoznając sprawę ponownie organy wezmą pod uwagę powyższe a zatem przeprowadzą postępowanie administracyjne zgodnie z regułami przewidzianymi w przepisach art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Jeśli chodzi natomiast o zarzut sformułowany w pkt 2 skargi, a mianowicie zarzut naruszenia art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej to uznać należy go na obecnym etapie postępowania za przedwczesny a to z racji uchylenia decyzji organów obu instancji z innych przyczyn.
Podstawą wyroku jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.