Uzasadnienie
Skarżący L. P. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe z mężem. W rubryce 10 wniosku wskazała, że jej mąż osiąga miesięczny dochód z tytułu emerytury w wysokości 2.560 zł netto. Skarżąca nie uzyskuje dochodów. Do miesięcznych kosztów utrzymania zaliczyła wydatki na mieszkanie (1000 zł), leki i media (150 zł). Miesięczne zobowiązanie stanowi rata pożyczki w kwocie 421,41 zł. W aktach sądowych znajdują się również kserokopie faktur potwierdzających wydatki na energię elektryczną, pobór wody, gazu, usługi telekomunikacyjne, umowa pożyczki, oświadczenie o sytuacji finansowej dotyczące męża Skarżącej – E. P. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") - ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.
W myśl art. 245 § 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne, jak i stan faktyczny sprawy zasadne jest przyznanie Skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Podstawą utrzymania dwuosobowego gospodarstwa rodzinnego jest świadczenie emerytalne męża Skarżącej w wysokość 2.560 zł. Dochód na członka rodziny wynosi 1.280 zł. Do miesięcznych kosztów utrzymania Skarżąca zaliczyła wydatki na mieszkanie (1000 zł), leki i media (150 zł). Zadeklarowane koszty nie obejmują innych niezbędnych wydatków na utrzymanie np. zakupu żywności, środków czystości. Rodzina spłaca pożyczkę (miesięczna rata – 421,20 zł). Na formularzu PPF Skarżąca nie wykazała majątku, w tym nieruchomości, ruchomości, oszczędności.
Biorąc pod uwagę oświadczoną we wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na formularzu PPF sytuację osobistą, zdrowotną i majątkową Skarżącej oraz informacje wynikające w dokumentów złożonych w toku postępowania sądowo administracyjnego, jak również przedstawione w postępowaniu administracyjnym (oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby nieprowadzącej działalności gospodarczej) i porównując ją z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika uznać należało, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Z wyłożonych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.