Uzasadnienie
Wyrokiem wydanym w dniu 12 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Postanowieniem z dnia 7 września 2015 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie przyznał wyznaczonemu adwokatowi P. H.koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Adwokat sporządził skargę kasacyjną od wyroku z dnia 12 lutego 2015 r., w której wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz reprezentował Skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 9 lutego 2017 r. (sygn. akt II GSK 2743/15). Pełnomocnik nie złożył oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części ani w skardze kasacyjnej ani na rozprawie przed sądem II instancji.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Na podstawie § 24 rozporządzenie weszło w życie z dniem 2 listopada 2016 r. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. uchyliło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które to rozporządzenie obowiązywało od 1 stycznia 2016 r. do 1 listopada 2016 r. Zgodnie z § 22 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W związku z tym, że postępowanie w przedmiotowej sprawie przed sądem II instancji zostało wszczęte w dniu 12 sierpnia 2015 r. złożeniem skargi kasacyjnej i zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu administracyjnego w dniu 9 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 2743/15 ocenę wniosku o przyznanie wynagrodzenia należy przeprowadzić w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461; zwane dalej: "rozporządzeniem").
Stosownie do treści § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia tego przepisu wynika, że sama treść żądania zawierająca ustawowe sformułowanie: "nieopłaconej pomocy prawnej" nie może być utożsamiana ze złożeniem oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Ponadto nie ulega wątpliwości, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GZ 133/09). Wymaga przy tym podkreślenia, że brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie w trybie art. 49 p.p.s.a.
W orzecznictwie przyjmuje, że oświadczenie: opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została już wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje zaś skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 273/09; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wyznaczony na zasadzie prawa pomocy adwokat w skardze kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a na rozprawie w dniu 9 lutego 2017 r. oświadczył, że popiera skargę kasacyjną oraz wnosi o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Uwzględniając wiodący kierunek orzecznictwa w zakresie interpretacji § 20 rozporządzenia z 2002 r. stwierdzić należy, że wniosek adwokata nie zawierał oświadczenia będącego warunkiem przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
W związku z powyższym na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.