Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy A.J. (dalej: "skarżący") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku oświadczył, że ubiega się o nadanie statusu uchodźcy w Polsce. W czasie procedury uchodźczej utrzymywał się z pomocy socjalnej udzielanej w jej toku w wysokości 25 zł dziennie. Obecnie utrzymuje się z pomocy socjalnej w wysokości 775 zł, którą otrzymuje jego żona, w związku z trwającą procedurą uchodźczą. Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych i nie może podjąć w Polsce legalnego zatrudnienia.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a", Sąd może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek jest zasadny w całości. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, iż skarżący nie posiada źródła dochodu, które pozwoliłoby ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym oraz zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. W związku z zakończeniem postępowania uchodźczego nie otrzymuje już pomocy socjalnej. Obecnie podstawę utrzymania dwuosobowego gospodarstwa domowego stanowił świadczenie pieniężne w wysokości 775 zł dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy, które otrzymuje jego żona.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.