Uzasadnienie
Wnioskiem sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z 24 maja 2012 r. M. E. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub części oraz ustanowienia radcy prawnego, adwokata bądź doradcy podatkowego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o powierzchni [...] m2 oraz oszczędności w wysokości 30.000 zł z przeznaczeniem na ewentualną pomoc bezrobotnemu bratu po śmierci matki, natomiast nie posiada innych nieruchomości i przedmiotów wartościowych. Wnioskodawczyni oświadczyła, iż utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 2.066 zł oraz wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.100 zł. Wyjaśniła także, że jest obciążona powinnościami wobec niepełnosprawnej, niewidomej matki oraz chorego na nieuleczalną chorobę brata i jego syna (jej brat nie posiada środków na utrzymanie syna).
Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, radcy prawnego oraz doradcy podatkowego. W uzasadnieniu podniesiono, iż wnioskodawczyni posiada stałe źródła dochodów oraz oszczędności pieniężne, których wysokość nie daje podstaw do przyjęcia twierdzenia, iż jest osobą dla której poniesienie wydatku w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika nie jest możliwe. Jednocześnie wskazano, iż wniosek jest bezprzedmiotowy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem sprawa jest wolna od kosztów sadowych z mocy samego prawa.
W sprzeciwie z dnia 22 czerwca 2012 r. wnioskodawczyni wskazała, iż z dniem 31 sierpnia 2012 r. ustaje umowa o pracę, wobec czego jedynym źródłem jej utrzymania będzie świadczenie emerytalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270), dalej p.p.s.a. – wniesienie sprzeciwu na zarządzenie referendarza sądowego skutkuje tym, iż traci ono moc a wniosek skarżącej podlega ponownemu rozpatrzeniu.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 p.p.s.a. – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Literalna wykładnia omawianych regulacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki przemawiające za udzieleniem prawa pomocy, ciąży na ubiegającej się o takie prawo stronie. Godzi się zatem przyjąć, iż wprowadzając wyjątek od ogólnej zasady partycypowania w kosztach sądowych, ustawodawca złożył obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek na wnioskodawcę, zaś ocenę ich spełnienia pozostawił uznaniu referendarza lub sądu rozpoznającego wniosek.
Jednakowoż podkreślić należy, iż instytucja prawa pomocy znajduje zastosowanie w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną, czy wręcz znajdujących się w stanie ubóstwa. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone.
W tym kontekście uznano, iż złożony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem strona nie wykazała, iż ustawowe przesłanki uprawniające do skorzystania z prawa pomocy we wnioskowanym zakresie wystąpiły w stosunku do jej osoby.
Za przyjęciem podjętego rozstrzygnięcia przemawiają niżej wyłuszczone okoliczności, jakie zauważyć należało rozpoznając wniosek.
Po pierwsze nie można przyjąć, by wnioskodawczyni znajdowała się w stanie ubóstwa, skoro posiada stałe źródło dochodów z tytułu emerytury w wysokości 2.066 zł, a nadto do końca sierpnia 2012 r. również z tytułu umowy o pracę w wysokości 2.100 zł. Już tylko ta okoliczność powoduje, iż nie można zaliczyć jej do kategorii osób, które nie posiadają jakichkolwiek środków na utrzymanie.
Zasadniczy jednak wpływ na odmowę przyznania prawa pomocy wywarła ta okoliczność, iż wnioskodawczyni posiada oszczędności pieniężne, których wysokość nie pozwala na zaliczenie jej do kategorii osób, które z uwagi na swoje ubóstwo zasługują na udzielenie prawa pomocy. Skoro bowiem skarżąca – jak sama wskazuje – posiada środki pieniężne w kwocie 30.000 zł, które stanowią oszczędności a nie są pożytkowane na niezbędne wydatki (bieżące, konieczne), uznać należy, że ich przeznaczenie na koszty postępowania nie spowoduje uszczerbku dla koniecznego utrzymania.
Dodatkowo zaznaczyć należy, iż nie ma znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia to wyjaśnienie strony, iż oszczędności przeznaczone są na "ewentualną pomoc bezrobotnemu bratu". Rozpatrując prawo pomocy brane są pod uwagę wyłącznie wydatki strony, które są niezbędne dla jej koniecznego utrzymania oraz utrzymania osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, wobec czego nie można było przyjąć, iż pomoc bratu stanowiłaby taki wydatek, niezależnie od tego, iż jest to zdarzenie przyszłe i niepewne.
Przywołać w tym miejscu wypada stanowisko jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 maja 2008 r. o sygn. akt II GZ 112/08 (dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym, fakt uzyskiwania przez wnioskodawcę stałego miesięcznego dochodu oraz posiadanie zaoszczędzonych środków pieniężnych przesądza o tym, iż udział w kosztach sądowych nie doprowadzi do uszczerbku w utrzymaniu koniecznym. Jednocześnie podniesiono, iż należy rozgraniczyć pojęcie "uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny" oraz "uszczerbku na majątku". Poglądy te znajdują odpowiednie zastosowanie w stanie faktyczny niniejszej sprawy.
Natomiast wniosek w części zwolnienia od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy. Zauważyć bowiem należy, iż skargi wnoszone w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych są wolne od kosztów sądowych z mocy samego prawa (art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a.), zatem wnioskodawczyni nie ma obowiązku ich uiszczania w całym postępowaniu, w tym również występując ze skargą kasacyjną. Wobec tego, wniosek w tym zakresie należało pozostawić bez rozpatrzenia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 254 § 1 i art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.