Uzasadnienie
W skardze z dnia 24 sierpnia 2012 r. B. F. zawarła wniosek o wstrzymanie egzekucji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2013 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2013 r. zwrócono się do pełnomocnika z urzędu z pytaniem, czy podtrzymuje zawarty w skardze wniosek "o wstrzymanie egzekucji". Jednocześnie zarządzono, iż jeśli adwokat podtrzymuje wniosek, to należy się zwrócić do niego, czy wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czy też innej decyzji wydanej w granicach tej samej sprawy – terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, iż wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Pismem procesowym z dnia 5 marca 2013 r. pełnomocnik oświadczył, iż podtrzymuje wniosek strony skarżącej i wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2012 r., mocą których odmówiono skarżącej umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Zatem Sąd posiada kompetencje do zbadania i oceny nie tylko tych aktów ale również innych czynności organu administracyjnego, z zastrzeżeniem, że mogą być nimi tylko te, które zostały podjęte w toku postępowania zakończonego zaskarżonym orzeczeniem. Kontrola sądowa w niniejszej sprawie ogranicza się zatem do czynności, które podjęto od wszczęcia postępowania na wniosek strony o umorzenie należności pieniężnej.
Powyższe zaznaczenie stało się konieczne, bowiem skarżąca wystąpiła o wstrzymanie wykonania egzekucji. Wobec tego wskazać należy, iż przedmiotem skargi inicjującej postępowanie sądowe w niniejszej sprawie nie jest postępowanie egzekucyjne. Powoduje to, iż Sąd na podstawie powołanego wyżej przepisu p.p.s.a. nie może wstrzymać postępowania egzekucyjnego, bowiem nie jest to postępowanie prowadzone w granicach tej samej sprawy.
Zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika z urzędu, zawartym w piśmie z dnia 5 marca 2013 r., wniosek skarżącej zawarty w skardze, należy traktować jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wniosek taki nie zasługuje jednak na uwzględnienie.
Przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest także możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami ' administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych.
Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranych płatności. Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja nie nakładają na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jej zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie ich wykonania. Tym samym wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony.
Powyższe stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu z 23 października 2008 r. o sygn. akt II OZ 1075/08 podkreślono, iż przedmiotem ochrony tymczasowej jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. post. z 20.11.2008 r. sygn. akt II GZ 293/08, post. z 25.03.2009 r. sygn. akt II GZ 59/09; orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Niezależnie od powyższego wskazać nadto trzeba, iż zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie nie został w żaden sposób uzasadniony. Już tylko ta okoliczność powoduje, że uwzględnienie wniosku strony jest niemożliwe, skoro powołany wyżej przepis wymaga stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś to na wnioskującym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia powyższych okoliczności.
W tych warunkach, biorąc pod uwagę, że przepisy p.p.s.a. nie dają podstawy od odrzucenia wniosku jako niedopuszczalnego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.