Uzasadnienie
Skargą z [...] listopada 2011r. (data nadania) E. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] października 2011r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] lipca 2003r.
Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (PPF) skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 21 lutego 2012r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W ocenie referendarza sądowego wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie bowiem wnioskodawca nie wykazał, że ustawowe przesłanki uprawniające do skorzystania z prawa pomocy we wnioskowanym zakresie wystąpiły w stosunku do jego osoby. Zasadniczy wpływ na przyjęcie takiego stanowiska wywarła, jak podkreślił referendarz sądowy okoliczność, iż skarżący wraz z małżonką posiadają stałe źródło dochodów, a ich kwota nie pozwala na zaliczenie ich do kategorii osób, które z uwagi na swoje ubóstwo zasługują na udzielenie prawa pomocy. Autor postanowienia uznał także, że przeznaczenie tych zasobów pieniężnych na koszty postępowania sądowego nie spowoduje uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Dodatkowo wskazał, małżonkowie korzystają z dożywotniej służebności domu i nie ponoszą związanych z tym wydatków.
Pismem z 7 marca 2012r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego z 21 lutego 2012r. W uzasadnieniu sprzeciwu jego autor podał, że ponosi co miesięczne koszty utrzymania domu (opał, prąd, woda, telefon, gaz itp.), leczenia, wyżywienia i ubrania. Skarżący podał także, że jest osobą ciężko chorą, która musi pozostawać pod specjalistyczną kontrolą lekarską.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły.
Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Należy zatem zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie.
Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Oznacza to, że był on zobowiązany do wykazania, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, natomiast przedstawione przez skarżącego informacje nie dają podstaw do twierdzenia, iż nie posiada on środków na pokrycie kosztów udziału w postępowaniu przed sądem. Z informacji zawartych w urzędowym formularzu wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną J. L. i wspólnie osiągają miesięczny dochód w wysokości [...] zł netto. Z osiąganego dochodu utrzymują dom (służebność), na który składają się koszty - opału, gazu, prądu, wody itp.). Wysokość dochodu netto na jedną osobę w rodzinie to [...] zł.
W ocenie Sądu zadeklarowana kwota miesięcznego dochodu osiąganego przez skarżącego pomimo kosztów utrzymania domu, wyżywienia (ok. 800 zł.), dojazdów do W., kosztów ubrania (ok. 600 zł.) zakupu niezbędnych leków (ok. 650 zł.) jest na tyle znaczna, że przy rozsądnym gospodarowaniu skarżący jest w stanie ponieść pełne kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na koszty postępowania w chwili obecnej składa się wpis od skargi w wysokości 200 zł.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 260 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.