Uzasadnienie
Przedmiotem skargi z 30 sierpnia 2007 r. wniesionej przez M. M. jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lipca 2007 nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] maja 2007 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:
Pismem z dnia 15 lutego 2007 r. M. M. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie należności wobec ZUS wraz z odsetkami. W niniejszym wniosku M. M. przytoczył argumenty natury finansowej oraz zdrowotnej, jak również wskazał, że nie jest zasadne obciążanie go odsetkami od naliczonego zadłużenia. Wyjaśnił, że w czasie pobierania zasiłku chorobowego w okresie prowadzenia działalności gospodarczej na skutek jak się później okazało błędnych informacji organu składał deklaracje rozliczeniowe, w których nie uwzględniał swojej osoby jako płatnika. W [...] r. po zakończeniu działalności otrzymał zaświadczenie z którego wynikało, że nie zalega z należnościami wobec ZUS. Zaświadczenia te przedłożył w Urzędzie Pracy składając wniosek o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Po 4 latach okazało się, że na jego koncie istnieje zadłużenie, a Zakład domaga się jego spłaty wraz z odsetkami.
Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 oraz art. 28 ust. 3 i ust. 3 a w związku z art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy w kwocie [...] zł. oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wskazał, że do wniosku o umorzenie należności wnioskodawca dołączył dokumenty, które jego zdaniem winny przemawiać za umorzeniem należności wobec ZUS. Organ podkreślił, że powyższe informacje zostały poszerzone przez dołączenie dokumentów zgromadzonych z urzędu przez Zakład. Podkreślił również, że informując o osiąganych przychodach dołączony został przekaz pocztowy za [...]. na kwotę świadczenia rentowego wnioskodawcy w wysokości [...] brutto.
Dalej organ I instancji wskazał, że z informacji uzyskanej z Powiatowego Urzędu Pracy wynika, iż żona zainteresowanego nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna.
Następnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych podkreślił, że wnioskodawca przedstawił również dokumenty dotyczące jego leczenia w okresie [...]. oraz że na potwierdzenie ponoszonych wydatków zainteresowany przedłożył Faktury VAT z [...]. potwierdzające ponoszenie kosztów leczenia na łączną kwotę [...]. Organ stwierdził jednocześnie brak udokumentowania kosztów systematycznego leczenia oraz podkreślił, że we własnym zakresie nie jest w stanie zweryfikować tego z urzędu. Ponadto ZUS stwierdził brak dokumentów potwierdzających leczenie się żony i córki zainteresowanego.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwrócił także uwagę na informację uzyskaną z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z której wynika, iż rodzina wnioskodawcy nie korzysta z pomocy powyższej instytucji.
Jednocześnie organ I instancji zaznaczył, iż wnioskodawca posiada również nie uregulowane składki należne od osób ubezpieczonych. Zakład podkreślił, że zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 11, poz.
74) należności z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych nie podlegają umorzeniu z uwagi na fakt, iż do składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek nie stosuje się art. 28 wyżej powołanej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zdaniem organu analiza zebranego w sprawie materiału nie dała podstaw do stwierdzenia, iż zostały spełnione przesłanki przemawiające za umorzeniem zaległości na skutek całkowitej nieściągalności. Zakład podkreślił, że nie stwierdzono całkowitej nieściągalności przemawiającej za umorzeniem należności w trybie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, bowiem nie zachodzi w przypadku zainteresowanego żadna z przesłanek, o których mowa w ww. przepisie.
W ocenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na tle zgromadzonego materiału nie można przyjąć w sposób nie budzący wątpliwości, iż zadłużenie wobec ZUS nie może zostać wyegzekwowane, zwłaszcza, iż wnioskodawca posiada dochód. Organ podkreślił, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż w świetle obowiązujących przepisów prawnych, tj. art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 11, poz.
74) wniosek w sprawie umorzenia złożony pismem z dnia 15.12.2006r. nie może być rozpatrzony pozytywnie. Podkreślił również, że na tle przedłożonych dowodów w sprawie nie wykazano, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną wnioskodawca nie jest w stanie opłacić zaległości z tytułu składek, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz.U. Nr 141, poz. 1365). Zakład zwrócił uwagę na fakt, iż wnioskodawca posiada źródło stałego dochodu w postaci świadczenia rentowego w kwocie umożliwiającej dochodzenie zadłużenia w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). Ponadto organ zaznaczył, że zainteresowany wniosek o umorzenie należności argumentuje m.in. koniecznością ponoszenia wydatków na leczenie zarówno siebie jak i swojej rodziny, które to wydatki nie mają odzwierciedlenia w postaci dowodów potwierdzających fakt stałego ich ponoszenia. Zdaniem organu I instancji z dołączonej dokumentacji nie wynika również, iż ponoszone na zakup lekarstw wydatki związane są z leczeniem schorzeń, o których wnioskodawca pisze we wniosku o umorzenie. Organ stwierdził, że jedynym dokumentem mogącym posłużyć analizie w ww. kwestii są karty informacyjne leczenia szpitalnego, jednakże umieszczone w nich nazwy leków nie pokrywają się nazwami widniejącymi na fakturach VAT.
Następnie ZUS zwrócił uwagę na uznaniowy charakter decyzji wydawanych w przedmiocie umorzenia należności składkowych.
Pismem z dnia 26 czerwca 2007 r. M. M. zwrócił się Prezesa ZUS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2007 r. o odmowie umorzenia należności składkowych.
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ II instancji przedstawił argumenty identyczne jak w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]maja 2007 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r. M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podkreślił, że jego zdaniem decyzja z dnia [...] lipca 2007 r. jest nieobiektywna i krzywdząca zarówno jego jak i jego rodzinę. Podkreślił również, że zadłużenie wobec ZUS powstało na skutek błędnej informacji ZUS [...].
W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie przed WSA w Warszawie skarżący podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyjaśnił ponownie, że kwestia jego zadłużenia wyszła dopiero wówczas gdy złożył wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy tj. w [...] r. Wcześniej, mimo że działalność zakończył w [...] r. Zakład nie domagał się jakichkolwiek należności z tytułu składek, a wręcz przeciwnie wydawał mu zaświadczenia potwierdzające, że nie posiada zadłużenia względem ZUS.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, wniósł zasądzenie kosztów postępowania stanowiących koszty podróży.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071).
Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), dalej: k.p.a., jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) dalej: u.s.u.s., uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podkreślić w tym miejscu należy, iż zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 134 p.p.s.a. sąd, dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis pozwala więc na uwzględnienie skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie.
Badając prawidłowość decyzji administracyjnych wydanych w rozpatrywanej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja z 4 stycznia 2007 r. wydana została przez organ orzekający z naruszeniem art. 7, art. 8, i oraz art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem jest obarczona wadą skutkującą jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Sąd zważył, iż wobec treści wniosku skarżącego z 15 lutego 2007r. o zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należności składkowych, wszczynającego kontrolowane przez Sąd postępowanie administracyjne, zastosowanie w sprawie miały przepisy ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 11, poz. 74 ze zm.), dalej powoływanej jako u.s.u.s.
Stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Na podstawie ust. 2 powołanego przepisu należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. Natomiast, w myśl ust. 3a art. 28 cyt. ustawy należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Szczegółowe zasady umarzania, o którym mowa w ust. 3a omawianej regulacji prawnej, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających umorzenie, zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 28 ust. 3b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 wymienionego rozporządzenia Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku, gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.
Przepisy normujące umarzanie należności z tytułu składek, tj. tak przepis ust. 2 jak i ust. 3a art. 28 omawianej ustawy, posługują się zatem sformułowaniem "mogą być", a to oznacza, iż regulacje te należą do sfery uznania administracyjnego.
W takiej sytuacji organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, przy czym zaznaczyć trzeba, iż wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (v. wyrok NSA z 2.02.1996 r., sygn. akt II S.A. 28754/95, Wokanda 1996, nr 6, s.36). W wyroku z 16 listopada 1999 r. (sygn. akt III SA 7900/98 LEX nr 47243) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie stwierdził, iż "w celu wydania prawidłowego orzeczenia w sytuacji uznania administracyjnego organ administracyjny obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i utrwalić w aktach wyniki badania. Obowiązki organu administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela z art. 7 kpa".
Z kolei w wyroku z 28 kwietnia 2003 r. (sygn. akt II SA 2486/01 LEX nr 149543) Naczelny Sąd Administracyjny zawarł tezę, iż "podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 kpa ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych".
Podkreślić zatem należy, iż rozstrzyganie w ramach uznania wymaga od organu nie tylko poczynienia ustaleń dokonanych w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.), ale także załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Warto w tym miejscu wskazać na wyrok Sądu Najwyższego z 18 listopada 1993 r. (sygn. akt III ARN 49/93 OSNC 1994/9/181), w którym przyjęto, iż "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi, i udowodnić, iż on jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli." Dodatkowo zaznaczenia wymaga, iż stwierdzenie w art. 7 k.p.a., że organ powinien brać pod uwagę słuszny interes strony, wskazuje na konieczność dokonania oceny tego interesu.
Nie każdy bowiem interes strony może być uznany za interes słuszny, czyli wymagający rozważenia i uwzględnienia. Uznanie interesu za słuszny powinno wynikać z obiektywnej oceny sytuacji, a nie własnego przekonania strony opartego na poczuciu krzywdy i nierówności (v. wyrok NSA OZ w Katowicach z 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1744/96 - Lex nr 33416).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej Sąd zważył, iż kwestią o zasadniczym znaczeniu z punktu widzenia możliwości umorzenia wnioskowanych należności w kontekście zarzutów podnoszonych w toku postępowania sądowo-administracyjnego, pozostaje słuszny interes skarżącego wobec trybu - tj. momentu czasowego i okoliczności - powzięcia przez niego informacji o ciążącym na nim zobowiązaniu wobec ZUS z tytułu nieopłaconych składek za okres [...]. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący - otrzymał w [...]. zaświadczenie o nie występowaniu zaległości wobec organu rentowego, a jak wynika z jego wyjaśnień, po zakończeniu działalności Zakład zwrócił mu nadpłaconą należność z tytułu składek w kwocie [...] zł, po czym wydał kolejne zaświadczenie o niezaleganiu z należnościami wobec ZUS.
Zatem do [...] r tj. do czasu wystąpienia przez wnioskodawcę do ZUS o przyznanie świadczenia rentowego miał on obiektywne podstawy, by pozostawać w przekonaniu o braku istnienia jakiegokolwiek zadłużenia wobec ZUS. Swe przekonanie opierał bowiem na otrzymywanych informacjach o konieczności złożenia odpowiednich deklaracji do czego się zastosował, jak również dokonanym przez Zakład zwrocie należności.
W odnośnym przekonaniu utwierdziła go również treść zaświadczeń wydawanych przez ZUS w których stwierdzono, iż skarżący nie posiada zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (k. 2 akt adm.). We wskazanych wyżej okolicznościach skarżący upatruje zaniedbania organu, które - w jego ocenie - jest bezpośrednią przyczyną powstania przedmiotowego zadłużenia. Podkreślenia wymaga, iż wnioskodawca - obecny na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 22 lutego 2006 r. - podniósł, że w zasadzie nie kwestionuje obciążenia go obowiązkiem uiszczenia zaległych składek na ubezpieczenia społeczne wynikającym z ustawy, jednak stoi na stanowisku, że - wobec wydawanych zaświadczeń - obciążenie go odsetkami jest krzywdzące.
Nie ulega wątpliwości, iż kwestią, która wymagała szczególnie wnikliwej i rzetelnej analizy organu orzekającego, było ewentualne znaczenie ww. okoliczności rozpatrywanej sprawy dla oceny słusznego interesu strony, o którym mowa w art. 7 k.p.a. Tego właśnie elementu, zdaniem Sądu, zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, i w konsekwencji - z uwagi na naruszenie podstawowych zasad procesowych - przesadziło o jej uchyleniu. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Prezes Zakładu nie poczynił jakichkolwiek ustaleń co do przyczyn powstania zaległości, na które wnioskodawca zwrócił uwagę we wniosku o zastosowanie ulgi. Zaskarżona decyzja nie wyjaśnia w żaden sposób stanowiska organu wobec zarzutów wnioskodawcy odnośnie uchybień organu w zakresie poinformowania go o istnieniu zadłużenia. Argumentacja Prezesa Zakładu nie czyni zatem zadość realizacji zasady wyważania interesu społecznego i słusznego interesu strony w kontekście ustawowych przesłanek umorzenia należności składkowych (art. 28 u.s.u.s.).
Dostrzegając wskazane powyżej uchybienia Sąd uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji i - nie przesądzając wyniku sprawy niniejszej - ponowne jej rozpatrzenie w oparciu o przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ww. rozporządzenia z pełnym poszanowaniem zasad sprawiedliwej i rzetelnej procedury administracyjnej (art. 7, art. 8, i art. 77 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji winno wyjaśniać w sposób wyczerpujący podjęte rozstrzygnięcie tak, aby Strona mogła poznać, zrozumieć i - o ile to możliwe - zaakceptować argumenty i przesłanki, jakimi kierował się organ w myśl podejmując przedmiotowe rozstrzygnięcie (art. 11 k.p.a.).
Rozważając sprawę ponownie organ orzekający winien zatem ze szczególną starannością i wnikliwością rozważyć kwestię ewentualnego znaczenia przyczyn i okoliczności powstania zadłużenia skarżącego z tytułu nieopłaconych składek w roku [...]. oraz powzięcia przez niego informacji o tymże zadłużeniu dopiero w roku [...] r. Dokonując analizy i oceny wskazanej kwestii z perspektywy wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony, Prezes Zakładu winien odnieść się do treści zaświadczeń wydawanych ubezpieczonemu potwierdzających brak istnienia zaległości skarżącego wobec ZUS z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.
W tym kontekście winien rozważyć ewentualną możliwość umorzenia odsetek za zwłokę od przedmiotowych należności mając na względzie stanowisko strony zaprezentowane w toku postępowania sądowego odnośnie działania w zaufaniu do organów państwa, które winny postępować w sposób przejrzysty, uczciwy i sprawiedliwy (art. 8 k.p.a.).
Sąd zauważa dodatkowo, iż art. 28 u.s.u.s. pozwala na umorzenie samych odsetek za zwłokę od wskazanych w nim składek. Wnioskodawca ma przy tym, pełną swobodę w wyborze należności, których się domaga; może zatem domagać się umorzenia samych odsetek, dodatkowej opłaty, kosztów upomnienia lub kosztów egzekucyjnych, może łączyć swoje żądania w ramach tych należności, przy czym jeśli umorzone zostaną składki to z mocy prawa umorzeniu podlegają również te należności z nimi związane, o których mowa w art. 28 ust. 4 u.s.u.s. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 14 października 2004 r., sygn. akt III AUa 1581/03, LEX nr 147189, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2006 r., III SA/Wa 2653/06 niepubl.).
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach na które składają się koszty przejazdu strony do WSA w Warszawie na rozprawę w dniu 22 lutego 2008r.,potwierdzone okazanym biletem PKP kl II postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §1 tej ustawy.
- - ---------------------- 1