Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 15 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. W. (dalej jako: "wnioskodawca" lub "skarżący") przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Pismem procesowym z dnia 27 października 2015 r. profesjonalny pełnomocnik wniósł w imieniu wnioskodawcy kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (powyżej kwoty 300 zł).
W związku z faktem, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony na formularzu PPF według nieobowiązującego wzoru, zarządzeniem z dnia 30 października 2015 r. wezwano wnioskującą stronę za pośrednictwem pełnomocnika procesowego do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF zgodnym z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257), w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
Jednocześnie poinformowano pełnomocnika wnioskodawcy, iż urzędowe formularze wniosku o przyznanie prawa pomocy są udostępniane nieodpłatnie w budynkach wszystkich wojewódzkich sądów administracyjnych, w budynku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz na stronie internetowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie http://www.warszawa.wsa.gov.pl/143/309/prawo-pomocy.html.
Wezwanie sporządzone w wykonaniu ww. zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 listopada 2015 r. (ZPO – k. 96 akt sądowych). Termin do jego wykonania mijał zatem z dniem 13 listopada 2015 r.
Pomimo skutecznie doręczonego wezwania, do dnia dzisiejszego nie uzupełniono braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Stosownie do treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Na podstawie delegacji ustawowej – zawartej w art. 256 pkt 1 p.p.s.a. – Rada Ministrów wydała w dniu 19 sierpnia 2015 r. wskazane wyżej rozporządzenie, które zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw z dnia 28 sierpnia 2015 r. pod pozycją 1257. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 29 sierpnia 2015 r., stosownie do treści § 5 tego rozporządzenia.
Wobec tego, iż mimo wezwania, wnioskodawca, zastępowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, nie złożył wniosku na formularzu PPF według wzoru obowiązującego od dnia 29 sierpnia 2015 r., należało wniosek pozostawić bez rozpoznania. Stosownie bowiem do treści art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Dodatkowo podnieść należy, iż na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła wżycie od dnia 15 sierpnia 2015 r., wprowadzono do p.p.s.a. przepis art. 252 § 1a. Przepis ten nałożył na stronę ubiegającą się o prawo pomocy obowiązek złożenia oświadczenia o następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie sądu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
Wskazać trzeba, iż wzory formularzy PPF i PPPr ustalone nieobowiązującym już rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., klauzuli wymaganej przez art. 252 § 1a p.p.s.a. nie zawierały. Została ona natomiast wprowadzona do wzoru urzędowego formularza stanowiącego załącznik do obowiązującego obecnie rozporządzenia z dnia 19 sierpnia 2015 r. Niezależnie zatem od wskazanych wyżej powodów pozostawienia wniosku bez rozpoznania, dodatkowo należało mieć na uwadze to, że skarżący nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 252 § 1a p.p.s.a., bowiem występując z wnioskiem o prawo pomocy nie zawarł w nim klauzuli wyrażonej w tym przepisie.
Z wyłożonych wyżej względów, na podstawie art. 257 i art. 258 § 4 p.p.s.a., zarządzono jak w sentencji.