Uzasadnienie
Zgodnie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Na podstawie § 24 rozporządzenie weszło w życie 2 listopada 2016 r.
W niniejszej sprawie postępowanie w pierwszej instancji wszczęte zostało w czasie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801; dalej: "rozporządzenie z 2015 r.") i zakończyło się wyrokiem uchylającym zaskarżoną decyzję wydanym w dniu 17 listopada 2017 r. A zatem do rozpoznania złożonego na rozprawie wniosku pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia z 2015 r.
Stosownie do treści § 2 rozporządzenia z 2015 r. koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.
Zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2015 r. opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 pkt 2 rozporządzenia z 2015 r.)
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2015 r. opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna wynosi 480 zł.
W niniejszej sprawie wyznaczony w dniu 6 marca 2017 r. adwokat przeglądał w czytelni akt WSA w Warszawie akta sprawy V SA/Wa 2935/16, stawił się na rozprawę przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 17 listopada 2017 r., wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez stronę skarżącą w całości ani w części.
Mając na uwadze § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z 2015 r., a szczególnie liczbę stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, obszerności akt administracyjnych ocenić należy, że aktywność pełnomocnika w wypełnianiu obowiązków w toku postępowania przed Sądem I instancji nie przekracza granic zwykłej staranności wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika.
W świetle powyższego przyjąć trzeba, że w sprawie brak jest podstaw do zasądzenia opłaty maksymalnej tytułem wynagrodzenia, która wynosi 480 zł. Pełnomocnik nie wskazał żadnych szczególnych okoliczności wymagających zwiększonego nakładu pracy. Analiza akt sprawy wskazuje, że adwokat zapoznał się ze sprawą i stawił się na rozprawę na której oświadczył, że popiera skargę. W świetle powyższego za zasadne uznać należy przyznanie wynagrodzenia w kwocie 240 zł.
Stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez stronę skarżącą – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.